من فكر مى‌كردم مردم، بيشتر شبهات را نمى‌دانند، پس بهتر است به آن نپردازيم. تا اينكه ديدم يكى از سرشناسان حوزه، در يك مقاله‌اى ده مورد از شبهات قرآنى را بدون نقد و ردّ در يكى از مجلات، به چاپ رسانده و فقط در آخر گفته كه اين شبهات وارد نيست! در شماره بعدى هم يكى ديگر از آقايان افاضل اين اشكالات را قوى‌تر از او مطرح كرده است! من نمى‌دانم چرا بعضى از افراد، شبهات ناقص را، پخته و مبنايى مطرح مى‌كنند! بنده اگر بخواهم شبهه‌اى را نقد كنم، اول زمينه‌سازى مى‌كنم و طرح شبهه را سبك مى‌نمايم تا پذيرفته نشود.

وقتى ديدم شبهات فراوان شده، در حدود سه سال، مباحث‌ اعجازالتمهيد را نوشتم. دوستان هم از ابزار گوناگون مثل اينترنت استفاده كردند و حتى شبهاتى را كه به مسيحيت مربوط مى‌شد، جمع‌آورى كردند و اگر لازم بود علماى مسيحى پاسخ بدهند، جواب‌هاى آن‌ها نيز گردآورى شد و سعى كردم اول شبهه را خوب بفهمم، بعد جواب بدهم.

ما در كربلا هم كه بوديم با همكارى مرحوم آقا سيد محمد شيرازى‌، عبدالرضا شهرستانى‌، محمودى‌ و بندريگى‌، بحث‌هاى دينى راه انداختيم و به دانشگاه بغداد اعلام كرديم كه سؤال‌هاى دينى را پاسخ مى‌دهيم. به ما اشكال مى‌كردند كه شايد نتوانيد پاسخ دهيد، ولى ما حرفمان اين بود كه اسلام، دين حق است و براى هر شبهه‌اى جواب دارد. من يادم هست كه برخى اوقات تا پاسى از شب مى‌نوشتم و كتاب‌هاى‌ بحارالانوار با چاپ‌هاى قديم را از اول تا آخر، سطر به سطر جست‌وجو مى‌كردم چون مى‌دانستم معصومين (ع) بالأخره جايى راجع به اين مسائل فرمايشى دارند.[١]

كتاب‌ شبهات و ردود كه پس از سال‌ها تلاش سخت‌كوشانه استاد انتشار يافته، موسوعه‌اى از مهم‌ترين شبهات وارده بر ساحت قدسى قرآن كريم است كه در طول سده‌هاى تاريخ اسلامى از سوى قرآن‌پژوهان و مستشرقان عرضه شده است. در اين ميان به جاى بررسى‌هاى پيرامونى همچون استقرا و استقصاى شبهات و پارينه‌شناسى خاستگاه و آغاز پيدايش هر شبهه يا نخستين‌

[١] . مصاحبه با فصلنامه بيّنات، ش ٤٤، ص ٧٥.