اشاره به رواياتى كه در اين زمينه در بحار الانوار نقل شده،[١] نوشته است: نظر صحيح نزد شيعه اين است كه مصحف آن حضرت ميان ائمه (ع) پس از او يكى پس از ديگرى به ارث رفته و هيچ‌كسى آن را نديده است.[٢] پس از آن نوشته است: امام‌ على‌ (ع) و ائمه بعد از او تمايل شديدى به حفظ وحدت امت اسلامى داشتند و عدم عرضه آن مصحف از سوى ايشان به همين منظور بوده است.[٣]

البته نبايد گفت كه با پنهان بودن مصحف امام‌ على‌ (ع)، مردم از محتواى آن به كلى محروم شدند؛ زيرا تنزيل قرآن را خود نيز در دست داشتند و تأويل آن را هم باز از طريق ائمه اهل‌بيت (ع) كمابيش فرا گرفتند؛ چون آن بزرگواران خود تصريح كرده‌اند كه احاديث خويش را از روى آثار على‌ (ع) نقل مى‌كنند.[٤]

٩. ترتيب مصحف امام‌ على‌ (ع): پيش‌تر آمد كه از ديرباز تلقى علماى اسلامى اين بود كه ترتيب مصحف امام‌ على‌ (ع) موافق نزول بوده است. اين تلقى متكى به دو دسته از روايات است. دسته‌اى از آن روايت‌ها با تعابيرى چون: فألّفه كما انزل اللَّه،[٥] كما انزل الله علي محمد (ص)،[٦] فكتبه علي تنزيله، الْاوّل فالاوّل، كَتَبَ المنسوخ و كَتَبَ النَّاسخَ في اثَرِه،[٧] قد ألّفته كما أمرني و اوصاني رسول الله (ص) كما انزل،[٨] كتاب جديد[٩] و أنه يخالف فيه التأليف‌[١٠] اجمالًا خبر داده‌اند كه مُصْحَف امام‌ على‌ (ع) يا مصحف امام زمان (ع) به ترتيب نزول تأليف شده است.

[١] . محمدباقر مجلسى، بحارالانوار، ج ٩٢، ص ٤٢.

[٢] . رك: محمدهادى معرفت، التمهيد، ج ١، ص ٢٩٦.

[٣] . رك: همان.

[٤] . محمد بن حسن صفار، بصائر الدرجات، ص ٣١٩

[٥] . محمد على ابن‌شهر آشوب مازندرانى، مناقب آل أبى طالب، ج ١، ص ٢٦٦ و ج ٢، ص ٤١؛ محمدباقر مجلسى، بحارالانوار، ج ٨٩، صص ٥٢- ٥١ و ج ٤٠، ص ١٥٥، روايت ابورافع.

[٦] . محمد بن حسن صفار، بصائر الدرجات، ص ١٩٣؛ محمدباقر مجلسى، بحارالانوار، ج ٨٩، ص. ٨٨.

[٧] . عبيدالله بن عبدالله حسكانى، شواهد التنزيل، ج ١، ص ٣٨؛ محمد ابن سعد، الطبقات الكبرى، ج ١، ص ٣٣٨؛ احمد بن يحيى بلاذرى، انساب الاشراف، ج ١، ص ٥٨٧.

[٨] . على بن‌حسين مسعودى، اثبات الوصيه للامام على بن‌أبى طالب( ع)، صص ١٢٢- ١٢١؛ محمدباقر مجلسى، بحارالانوار، ج ٢٨، ص ٣٠٨.

[٩] . محمد بن‌ابراهيم نعمانى، كتاب الغيبه، ص ١٩٤.

[١٠] . محمدباقر مجلسى، بحارالانوار، ج ٥٢، صص ٣٣٩ و ٣٦٤.