٢. و فيهما عن ابن شهاب ايضا ان عمر سمع هشام بن الحكم يقرا في الصلوه علي حروف لم يكن يعرفها فاتي به الي رسول الله و قال: كذلك أنزلت، إن هذا القرآن أنزل علي سبعة أحرف فاقرؤا ما تيسر منه.[١]

ابن شهاب‌ مى‌گويد: عمر شنيد كه‌ هشام بن حكم‌ در نمازش به گونه‌اى مى‌خواند كه او چنين قرائتى را نشنيده و او را به نزد پيامبر (ص) مى‌برد و حضرت به هنگام داورى فرمود: هم چنين نازل شده و قرآن بر هفت حرف نازل شده به هر يك از آن‌ها كه برايتان ميسر است، قرآن را قرائت نماييد.

٣. عن ابي بن كعب، قال: كنت في المسجد فدخل رجل فقرا وراءه انكرتها فدخلنا جميعا علي رسول الله و دخل ثالثا فقرا كل واحد منا غير قرائة صاحبه فجعل النبي (ص) يحسن الجميع فدخلني من ذلك شك و لما رأي النبي ما قد غشيني ضرب في صدري ففضت عرقا فقال يا ابّي ان ربي ارسل الي ان اقرا القرآن علي حرف فرددت اليه ان هون علي امتي فرد الي الثانيه: اقراه علي حرفين فرددت اليه، فرد الي الثالثه: اقراه علي سبعة احرف.[٢]

ابى‌ مى‌گويد: در مسجد بودم كه فردى وارد شد و قرائتى را خواند كه براى من ناآشنا بود، همه نزد رسول خدا رفتيم و هر يك از ما قرائتى را متفاوت با قرائت ديگرى خواند و در حالى كه پيامبر (ص) همه را تأييد مى‌كرد، در من شك ايجاد شد كه آيا همه آن‌ها صحيح است؟ و هنگامى كه حضرت رسول (ص) ترديد من را احساس كرد، دستى بر سينه من زد كه عرق بر بردنم جارى شد و گفت: اى‌ ابى‌، جبرئيل بر من نازل شد و خواست تا قرآن را بر حرف واحد بخوانم و من بر او مراجعه كردم كه كار را بر امت من آسان بگيرد او بر من بازگشت و قرآن را بر دو حرف قرائت نمود، باز بر او مراجعه كردم كه بر امت من آسان بگيرد. او بر من بازگشت و قرآن را بر هفت حرف قرائت نمود.

٤. عن ابي بن كعب- ايضاً- قال: قال رسول الله (ص) يا ابي اني اقرئت القرآن علي حرف و حرفين و ثلاث حتي بلغت سبعة احرف ثم قال: ليس منها الا شاف‌

[١] . صحيح بخارى، ج ٨، ص ٢٢٨؛ صحيح مسلم، ج ٢، ص ٢٠٢.

[٢] . صحيح مسلم، ج ٢، ص ٢٠٣؛ مسند احمد بن حنبل، ج ٥، ص ١٢٧.