معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ١٦٠ - ٦ بر نمودن نگرگاه

رحمةالله تعالى- بحث‌هاى پايه‌اى و كليدى علوم قرآن را بر رسيده و مباحث درجه چندم يا كم اهميت را وانهاده است.[١] اين ويژگى براى قرآن‌پژوهان، شيوه‌اى بس مغتنم و پر دستاورد است تا وقت خود و خوانندگان آثارشان را با مباحث كم اهميت تباه نكنند؛ چرا كه ما در روزگارى زندگى مى‌كنيم كه به‌تازگى از «عصر انفجار اطلاعات» به قرن دانايى (قرن ٢١) تغيير نام داده است و حقيقتاً نيز چنين است؛ و اين نيست مگر فراوانى نوشته‌ها و داده‌ها (اطلاعات) و جابه‌جايى شتابناك آن‌ها در سراسر جهان آن هم در كوتاه‌ترين زمان ممكن از طريق شبكه جهانى، نسل جديد ماهواره‌ها، تلفن‌هاى همراه و مانند آن. در چنين روزگارى، سزامند چنان است كه پژوهشگر هدفمند، اصول را برگيرد و فروع كم فروغ و فايده را وانهد. مؤلف گران‌قدر نيز با اين روى‌آورد دست به قلم برده و مباحث ضرورى، پركاربرد و كليدى را به رشته تحرير درآورده است.

٦. بر نمودن نگرگاه‌

شايد نتوان هيچ دانشى را يافت كه همه مسائل آن نزد همه انديشه‌وران آن دانش، پذيرفته و اجماعى باشد؛ از اين‌رو اختلاف ديدگاه صاحب‌نظران در يك مسأله، پديده‌اى پذيرفته است؛ به گونه‌اى كه گاهى در يك مسأله، نگرگاه‌هايى گونه‌گون به چشم مى‌خورد و از همين جا است كه جايگاه دانايى، تخصّص و صاحب‌نظر بودن در علوم، اهميت و ضرورت خود را نشان مى‌دهد؛ زيرا اگر كسى كه دست به قلم مى‌برد و آهنگ آن دارد كه اثرى عالمانه و محققانه بيافريند، اما داراى مبنا و نگره علمى نباشد، در ردّ يا گزينش يك نگرگاه دچار سرگشتگى و سردرگمى و گاهى خودستيزى مى‌شود. از پيامدهاى پرسود اظهار نظر عالمانه و از سرِ تخصص، گسترش مرزهاى دانش، پيشگيرى از ورود نا آگاهانِ مدّعى در حريم آگاهانِ رسيده به مقصود، و در همان حال استوارنويسى و سخته‌گويى است و در نتيجه، اعتماد نسبى به پالودگى‌

[١] . همانند آياتى كه در تابستان يا زمستان فرود آمده‌اند و مانند آن.