معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ١٥١ - نتيجه
روايات شيعه است؛ زيرا او غالب روايات شيعه اماميه را نادرست مىداند و مىگويد: هر كس كتاب اصول كافى و كتاب وافى و ديگر كتب مورد اعتماد را بررسى كند، در مىيابد كه غالب روايات آنها، موضوع و مجهول است و بسيارى از آنچه در مورد تأويل آيات و تنزيل آنها است، ناشى از جهل قائل آنها و افترا بر خداوند است،[١] در حالى كه اظهار نظر ذهبى در خصوص روايات اماميه، كلىگويى و بدون دليل و غير مستند مىباشد و نمىتواند چنين اظهار نظرى در خصوص معظم روايات اماميه بدون بررسى سندى و متنى صحيح باشد و اگر آنها نادرست و مجهول باشد، لازم مىآيد روايات مشابه آنها كه در مصادر روايى اهل سنت مثل صحيح بخارى و مسلم نيز هست، نادرست و مجهول باشد؛ بنابراين اظهار نظر غير عالمانه در خصوص روايات اماميه كه به روايات نبوى متصل هستند و صاحبان كتابهاى كافى و ... با اهتمام فراوان آنها را جمعآورى كردهاند، امرى نادرست مىباشد و براى قضاوت در خصوص هر روايتى لازم است تا با معيارهاى صحت و عدم صحت كه در رجال و درايه آمده، قضاوت كرد.
آراى ديگرى از ذهبى نيز مورد قبول آيتالله معرفت نبوده است؛ مانند نگاه غير عالمانه ذهبى بر مسأله تفاسير باطنيه و تفاسير شيعه و منزلت امامان معصوم و ... كه تفصيل آنها نيازمند مقالاتى ديگر است و در مواردى از آنها به ديدگاه آيتالله معرفت و نقد او از ذهبى در موارد ياد شده در متن مقاله، اشاره شد؛ گرچه آيتالله معرفت مواردى از آنها را در كتاب التفسير و المفسرون خود پاسخ نداده و تحليل بيشتر آنها نيازمند همه آثار ايشان مىباشد كه از قلمرو اين مقاله خارج است.
نتيجه
آراى ذهبى در خصوص روشهاى تفسيرى و منزلت تفسير به رأى و هم
[١] . التفسير و المفسرون، ج ٢، ص ٤١.