است. بر اين اساس در بحثى تحت عنوان «عقب‌نشينى يا در لفّافه سخن گفتن»[١] از كتاب فارسى‌ محدّث نورى‌ با عنوان‌ كشف الارتياب‌ ياد مى‌كند كه به نقض شبهات كتاب‌ فصل الخطاب‌ پرداخته و مؤلف ضمن تأكيد بر خواندن آن در كنار كتاب‌ فصل الخطاب‌ گفته است كه من مى‌بايست نام كتابم را فصل الخطاب فى عدم تحريف الكتاب‌ مى‌گذاشتم زيرا معتقدم كه در قرآن منزل، تحريف راه نيافته است؛ اگر دخل و تصرفى راه يافته، مربوط به مصحف عثمانى است. محدث نورى‌ در كتاب‌ الرسالة الجوابيه‌ نيز بر عذرخواهى خود تأكيد كرده است. آيت‌الله معرفت پس از تأكيد بر آن‌كه‌ محدث نورى‌ به‌طور آشكار عقب‌نشينى نكرده و همچنان بر تحريف قرآن- كه ناظر به مصحف عثمانى است- پاى فشرده است، به عكس، شاگرد ايشان- شيخ آقا بزرگ تهرانى‌- راه هرگونه اعتذار را براى ايشان بسته دانسته است.[٢]

اين امر يعنى تضعيف جايگاه علمى‌ محدّث جزايرى‌ و بسته دانستن راه توجيه بر محدّث نورى‌ به‌رغم مورد احترام بودن آنان براى گروهى از عالمان و صاحب‌نظران- چنان‌كه از مصاحبه حضرت استاد آيت‌الله معرفت و نيز از مذاكرات شفاهى با ايشان برآمده است، انتقاداتى را متوجه ايشان ساخت. مآل سخن منتقدان اين بود كه به هر حال امثال‌ محدّث نورى‌ جزو عالمان به‌نام شيعه بوده و مناسب است به‌سان‌ شيخ آقابزرگ تهرانى‌ با باز گذاشتن راه توجيه، خدمات علمى و معنوى ايشان نيز مغفول قرار نگيرد. آيت‌الله معرفت در پاسخ به اين دست از انتقادات، اين چنين پاسخ دادند كه من در برخورد با اين مسأله بين دو راه قرار گرفتم؛ يا مى‌بايست شيعه را فداى‌ محدث نورى‌ كنم و هم‌صدا با او بر راهيافت تحريف در قرآن پاى فشارم كه كارى خلاف عقل و بداهت بود؛ و يا مى‌بايست‌ محدث نورى‌ را فداى شيعه كنم. من به‌رغم احترامى كه براى شخصيت ايشان قائلم، به خاطر اهميت نجات شيعه و پيراسته ساختن دامن شيعه از تهمت تحريف، گريزى را از راه دوم نديدم. بسته دانستن راه‌

[١] . همان، صص ١٢٥- ١٢٤.

[٢] . همان.