كه بيشتر دعاهاى بزرگان مستجاب مى‌شود و بيان الهى اشاره به اين مطلب دارد كه: ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ‌، يعنى: مرا بخوانيد تا شما را اجابت كنم (٦٠- غافر)

١٠٣٠/ ٤ اما كسى كه معرفت ندارد و تصورش بد؛ او خواننده حقى كه اجابت را برايش تضمين كرده نيست، براى اين‌كه او متوجه صورت مشخصى كه در ذهنش است مى‌باشد كه از نظر و يا خيال او و يا خيال (و يا حال) غير او و نظر او- و يا حصول يافته از مجموع- نتيجه بخش و سودمند است، از اين روى محروم (از اجابت) مى‌شود و يا از آن بتأخير مى‌افتد، و هنگامى كه امثال اين (دعا) ها مستجاب شود؛ سبب آن سرّ معيّت الهى و يا جمعيت تامّى است كه براى مضطران و درماندگان حاصل است كه به آنها- به واسطه استعدادى كه به سبب اضطرار و درماندگى حاصل است- وعده اجابت داده شده است، و صاحب تصور درست حق را حاضر مى‌دارد و به سوى او از حيث استحضار و توجه محقق و ثابتى توجه مى‌كند- و اگرچه آن (توجه) از تمام وجوه نباشد- بلكه كافى است كه او برايش در بعضى مراتب و از حيثيت بعضى اسماء و صفات حاضر باشد، و اين حال متوسطان از اهل الله است و آن حال محجوبان. اين سخن حضرت شيخ قدس سره بود و ما حال توجه كاملان را به زودى در جاى خودش نقل خواهيم كرد.

١٠٣١/ ٤ حضرت شيخ قدس سره در تفسير گويد: درستى تصور و خوبى استحضار اثر بزرگى در اجابت دارد كه آن را پيغمبر ٦ در نظر داشته و حضرت على ٧ را- هنگامى كه تعليم دعايش مى‌كرد- بر آن تشويقش مى‌نمود، در آن (دعا) آمده:

پروردگارا! مرا راهنمايى كن و (از مخالفت فرمانت) جلوگيريم كن. به او ٧ فرمود: به راهنمائيت (كه از خدا مى‌خواهى) هدايت طريق را يادآور و به جلوگيرى؛ جلوگيرى سهم (تير) را، پس او را به استحضار اين دو امر- در حال دعا- دستور داد.

١٠٣٢/ ٤ پس هركس از خوانده شده كه از او مسألت مى‌كند تصور درستى- در حال دعا و خواندن او- از روى انديشه و علم پيشين و يا حاضر داشته باشد- به ويژه پس از دستور دادنش به خواندن او و ملتزم شدنش مر اجابت را- بدون شك او را اجابت مى‌كند، و هركس كه قصد خواندن «زيد» را بكند و غير «زيد» را حاضر دارد و به اجابت نرسد؛ جز خودش را