خود اقتضا كرد كه از اين وجود هبائى صورتى طبيعى تعيّن يابد كه قابل و پذيراى تفصيل بوده و مظهرى براى لوح محفوظ و تفصيل آن- و نيز نسبتش بدان تمام‌تر- باشد.

٦٢٦/ ٤ سپس اسم «بارى» براى آن صورتى دايره‌اى معيّن و مشخّص كرد كه قابل ظهور تفصيل صور معنوى و روحانى و حسّى لطيف و كثيف (غليظ) باشد، و آن به نام كرسى كريم ناميده مى‌شود، پس به اعتبار حكم سه واسطه بودن آن داراى سه وجه است:

٦٢٧/ ٤ اول آن‌چه كه به حكم اجمال و وحدت و بساطت پائين‌تر از مرتبه وجوب است؛ و آن عبارت از يكى دو وجه مرتبه «عمايى» و مرتبه ارواح مى‌باشد، و اين وجه است كه آينه ظهور هر صورت روحانى كه در آن (عما) است گرديده و آن را به صور مثالى- كه غليظ تر از صور روحانى و لطيف‌تر از صور عنصرى جسمانى است- صورت مى‌بخشد.

٦٢٨/ ٤ دوم آن‌چه كه به حكم ظهور تفصيل و تركيب- از اعيان (و يا اركان) طبيعى- پائين‌تر از مرتبه امكان است، و آن عبارت از وجه ديگر مرتبه «عمايى» مى‌باشد، و اين مرتبه به نام مرتبه حسّ و شهادت ناميده شده و اين وجه؛ آينه قابل و پذيراى ظهور هر صورت عنصرى مركب؛ و آن‌چه از آن‌ها از كردار و گفتار و احوال كه پديد مى‌آيد گرديده است، و آن صورتى است كه از صورى كه در عالم شهادت است لطيف‌تر مى‌باشد. اين صور در اين وجه (عمايى) پس از تعيّن آن صور در عالم شهادت تعيّن مى‌پذيرد، براى اين‌كه در داخل صورت كرسى مثالى- از جهت اين وجه- داراى صورتى جسمانى- به گونه‌اى كه آن را در صورت عرشى بيان داشتيم- مى‌باشد، و از اين جهت است كه كرسى به فلك ستارگان و فلك منازل ناميده شده است، و به واسطه حركت منسوب به هيئت و شكل عرشى- به حسب نقطه و مركز- و از هيئت آن كرسى كه منسوب بدان (هيئت عرشى) است؛ مقدار روزانه زمان تعيّن يافته و مشخص مى‌شود و به واسطه نفس حركت نفس زمان تعيّن مى‌يابد.

٦٢٩/ ٤ سوم جهت جمع آن بين دو وجهى كه پائين‌تر از عالم او است؛ و آن عين برزخيّت «عمايى» بين مرتبه وجوب و امكان است، ولى از حيث تفصيل آن نه از جهت اجمالش.

٦٣٠/ ٤ بدان كه اين كرسى اصل بهشت است و وجوه آن؛ اصول اصول مراتب آن است‌