تفسير منهج الصادقين فى الزام المخالفين - كاشانى، ملا فتح الله - الصفحة ٤٣٨ - سوره الشعراء(٢٦) آيات ١٣٠ تا ١٣٩
ميگيريد مَصانِعَ حوضهاى آب يا كوشك محكم يا ابنيه رفيعه يا قلاع حصينه و اين جمع مصنع است لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ گوييا شما جاويد خواهيد بود در آن و بجهت ابى بناى آن را محكم ميگردانيد بگچ و آجر چه اين ابنيه بناى كسانيست كه طمع خلود در آن دارند
وَ إِذا بَطَشْتُمْ و چون سخت گرفتيد يعنى مؤاخذه كرديد مردمان را بشمشير يا بتازيانه بَطَشْتُمْ سختگيرى كرديد جَبَّارِينَ در حالتى كه متكبرانيد و سركشان بدون شفقت و رافت و مهربانى و قصد تاديب و عاقبت بينى كسى است كه از سر غضب مردمان را زند و كشد و بعذاب تعجيل كند بىآنكه از عاقبت انديشد فَاتَّقُوا اللَّهَ پس بترسيد از خداى بترك اين اشياى قبيحه و افعال شنيعه وَ أَطِيعُونِ و فرمان بريد مرا در آنچه ميفرمايم كه اين انفع است مر شما را در دنيا و عقبى وَ اتَّقُوا الَّذِي أَمَدَّكُمْ و بترسيد از آن خداى كه مددكارى كرد شما را بِما تَعْلَمُونَ بآنچه ميدانيد و ميشناسيد از انواع نعمتها هود (ع) تكرير اتقا فرموده در حالتى كه مرتب ساخته بر او امداد خداى تعالى ايشان را بآنچه معرفت دارند بآن از انواع نعم بجهت تعليل انقا و تنبيه بر وعد بر آن بدوام امداد و بر وعيد ترك آن بانقطاع آن و بعد از آن تفصيل بعضى از اين نعم نموده هم چنان كه بر وجه انكار بعضى از افعال شنيعه ايشان را تفصيل كرده بعد از اجمال آن بقوله الا تتقون بجهت مبالغه در ايقاظ و حث بر تقوى و فرمود كه أَمَدَّكُمْ امداد كرد شما را بِأَنْعامٍ بچهارپايان چون شتر و گاو و گوسفند تا از ايشان اخذ فوايد ميكنيد وَ بَنِينَ و به پسران تا در همه حال حافظ و راعى انعاماند و يار و مددكار شما وَ جَنَّاتٍ و ببوستانها كه از ميوه آن منتفع ميشويد وَ عُيُونٍ و بچشمهاى آب كه مهم سقيا و نشو و نماى زروع و اشجار بآن با تمام ميرسانيد بعد از آن ايعاد ايشان فرموده بقوله إِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ بدرستى كه من ميترسم بر شما كه بر شرك مسريد عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ عذاب روزى بزرگ در دنيا كه آن روز هبوب صرصر است و در آخرت كه عذاب آتش دوزخ است چه او سبحانه هم چنان كه قادر است بر انعام قادر است بر انتقام وصف يوم بعظمة باعتبار وقوع عذاب عظيمست در آن قالُوا گفتند عاديان در جواب هود ع سَواءٌ عَلَيْنا يكسانست بر ما أَ وَعَظْتَ آيا پند دهى ما را أَمْ لَمْ تَكُنْ يا نباشى مِنَ الْواعِظِينَ از پند دهندگان يعنى ما طريقه خود را از دست نمىدهيم خواه تو واعظ و