تفسير منهج الصادقين فى الزام المخالفين - كاشانى، ملا فتح الله - الصفحة ٤١٢ - سوره الشعراء(٢٦) آيات ٣٠ تا ٣٩
ديگرى بر تقريرى مستقيم در فصول سنه و حسابى مستوى از اظهر آن چيزيست كه استدلال بآن ميتوان نمود بر وجود صانع عالم و بجهت اظهريت اينست كه ابراهيم خليل (ع) انتقال فرمود از احتجاج احيا و اماتت بر نمرود بن كنعان بقوله فَإِنَّ اللَّهَ يَأْتِي بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِها مِنَ الْمَغْرِبِ و نمرود از اين ملزم شد و حيران فرو ماند كما قال تعالى فَبُهِتَ الَّذِي كَفَرَ و ذكر إِنْ كُنْتُمْ مُوقِنِينَ در تقرير اول إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ در تقرير ثالث بدون عكس بجهت آنست كه در اول ملاينه فرمود و در ثانى كه شدت شكيمه فرعون در عناد و قلت اصغا بعرض حجج مشاهده نمود و نسبت جنون را از قول إِنَّ رَسُولَكُمُ الَّذِي أُرْسِلَ إِلَيْكُمْ لَمَجْنُونٌ بشنيد معارضه نمود آن را بقوله ان كنتم تعقلون
القصه چون موسى ذكر سجن شنيد قالَ گفت أَ وَ لَوْ جِئْتُكَ آيا مرا در زندان كنى و اگر چه بيارم بتو بِشَيْءٍ مُبِينٍ چيزى روشن را بر صدق دعوى خود يعنى معجزه هويدا كه جامع باشد ميان دلالت بر وجود صانع و حكمت او و دلالت بر صدق دعوى من در نبوت و رسالت و كلمه و او براى حاليه است و همزه داخل آن شده بعد از حذف فعل تقدير اينكه (أ تفعل ذلك و لو جئتك بشيء مبين) و چون فرعون ذكر معجزه شنيد از آن استبعاد نموده قالَ گفت فَأْتِ بِهِ بياور آن چيزى را كه مىگويى إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ اگر هستى از راست گويان در آنكه ترا بينه هست در دعوى خود چه مدعى نبوت را ناچار است از حجة داله بر صدق او و جزاى شرط محذوفست و تقدير اينست كه (ان كنت من الصادقين فى دعواك ائت به) پس حذف جزا شده جهت آنكه امر به اتيان نمودن ببينه دلالت ميكند بر آن يعنى اگر هستى از راستگويان ميآورى آن چيزى را كه مىگويى فَأَلْقى عَصاهُ پس بينداخت موسى (ع) عصاى خود را فَإِذا هِيَ پس آنجا آن عصا بعد از افكندن ثُعْبانٌ مُبِينٌ اژدهايى بود آشكارا يعنى ثعبانيت او ظاهر و هويدا بود كه همه كس آن را ميديد و هيچكس شك در ثعبانيت آن نداشت نه كه مانند چيزى باشد شبيه ثعبان چون اشياء مزوره بشعبده و سحر پس فرعون از مشاهده آن بترسيد و مردمانى كه حاضر بودند هزيمت كردند بر وجهى كه در وقت فرار بيست و پنج هزار كس كشته گشت و مرويست كه آن عصا مقدار يك ميل بر هوا مرتفع شد پس سر فرود آورد و روى بفرعون كرد و گفت
يا موسى مرنى بما شئت
اى موسى بفرما تا آنچه ميخواهى فرو برم فرعون چون اينحال را بديد اظهار عجز و تنزل كرده بموسى (ع) گفت اسئلك بالذى ارسلك إلا أخذتها بحق آن كسى كه ترا برسالة فرستاده كه اين را بگير پس موسى آن را بگرفت همان عصا گشت مرويست كه فرعون بعد از مشاهده اين آيه گفت كه هيچ آيه ديگرى دارى گفت آرى وَ نَزَعَ يَدَهُ و بيرون آورد