دستهاى ايشان را بر گردنهاى ايشان بندند و يا آنكه هر يك را باقرين او از ديوى كه مضل او بوده باشد بسلسله آتشين بيكديگر باز بندند دَعَوْا هُنالِكَ‌ بخوانند بر خود در آن مقام‌ ثُبُوراً هلاكت را يعنى نفرين كنند بر خود بهلاكت يا گويند وا ثبوراه و اين كلمه كسى گويد كه آرزومند هلاك باشد و در اكثر تفاسير آمده كه مشركان نزد اينحال ندا كنند يا ثبوراه تعال فهذا حينك و زمانك اى هلاكت بيا كه اينوقت تو است و در تيسير و اغلب تفاسير ديگر از انس بن مالك روايت كرده‌اند كه اول كسى را كه از اهل دوزخ جامه آتش بپوشانند ابليس باشد و آن جامه از ابروانش تا بقدم رسيده باشد چنان كه بزمين ميكشد و ميرود و ذريه او از قفاى او روند و فرياد وا ثبوراه بر كشند و روند تا بكنار دوزخ و حقتعالى يا ملكى بفرمان او ايشان را گويد و يا ايشان مستحق اين باشند كه در حق ايشان گويند و اگر چه قايلى نباشد كه‌ لا تَدْعُوا الْيَوْمَ‌ مخوانيد امروز ثُبُوراً واحِداً يكى ثبور را وَ ادْعُوا و بخوانيد بر خود در اينمقام‌ ثُبُوراً كَثِيراً ثبور بسيار را يعنى يك بار نفرين بر خود مكنيد بلكه نفرين بسيار كنيد زيرا كه شما را انواع عذاب خواهد بود و هر نوع را بواسطه شدت و فظاعت ثبور واقع خواهد شد يا آنكه هر چند هلاك گردند باز مخلوق شوند و ايشان هر نوبت كه زنده شوند اعاده لفظ ثبور كنند كه‌ كُلَّما نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْناهُمْ جُلُوداً غَيْرَها لِيَذُوقُوا الْعَذابَ‌ و هلاكت ايشان را غايتى و نهايتى نباشد قُلْ‌ بگو اى محمد (ص) آنان را كه بفقر و فاقه سرزنش تو ميكنند ذلِكَ‌ آيا گنج و بوستان دنيا خَيْرٌ بهتر است‌ أَمْ جَنَّةُ الْخُلْدِ الَّتِي‌ يا آن بهشت جاويد كه‌ وُعِدَ الْمُتَّقُونَ‌ وعده داده شده‌اند پرهيزكاران بداخل شدن در آن و نزد اكثر مفسران مشار اليه اسم ذلك سعير موصوفست يعنى اى محمد (ص) بگو بمشركان بر سبيل تهكم و تقريع كه آيا اينكه وصف كرده شد از انواع عذاب دوزخ و اصناف عقاب آن بهتر است يا بهشت خلد كه موعود است براى متقيان عايد موصول محذوفست و تقدير آنكه التي وعدها المتقين و اضافه جنت به خلد از براى مدح است و يا بجهت دلالت بر خلودان و يا تميزان از جنات دنيا و استفهام و تفصيل و ترديد براى تقريع يا تهكم و نيز در صفت جنت ميفرمايد كه‌ كانَتْ‌ هست بهشت در علم خداى يا در لوح يا آنكه چون موعود الهى متحقق الوقوع است پس گويا بهشت كاين شده است‌ لَهُمْ‌ مر متقيان را جَزاءً پاداش كردار ايشان‌ وَ مَصِيراً و بازگشتى كه رجوع بدان نمايند در آخرت و در آن قرار گيرند ذكر اينكلام براى مدح ثوابست در معنى كريمه‌ نِعْمَ الثَّوابُ وَ