نفرستادى بسوى ما رَسُولًا فرستاده از نزد خود تا ما را بطاعت تو خواندى‌ فَنَتَّبِعَ آياتِكَ‌ پس پيروى ميكرديم آيتهاى تو را كه با وى ميفرستادى‌ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَذِلَ‌ پيش از آنكه خوار شويم در دنيا بقتل و سبى و غير آن‌ وَ نَخْزى‌ و رسوا گرديم در قيامت بدخول در آتش دوزخ يا قبل او آنكه خوار و رسوا گرديم بعذاب قبر و عقاب جحيم و يا پيش از خوارى و رسوايى ما در دوزخ بعذاب اليم پس ما بجهة قطع حجة ايشان پيغمبر و قرآن فرستاديم و ايشان عناد ورزيده بجحود و انكار آن درآمدند قُلْ‌ بگو اى محمد (ص) بايشان‌ كُلٌ‌ هر يك از ما و شما مُتَرَبِّصٌ‌ منتظر است مآل حال يكديگر را يعنى شما چشم داريد نكبة ما را و ظفر خود را و ما انتظار ميكشيم عقوبت شما را و نصرت و فتح خود را فَتَرَبَّصُوا پس انتظار بريد و مترصد باشيد اين در صورت امر است و مراد تهديد و وعيد است مر كفار قريش را فَسَتَعْلَمُونَ‌ پس زود باشد كه بدانيد يعنى در قيامت معلوم شما گردد كه در نفس الامر مَنْ أَصْحابُ الصِّراطِ السَّوِيِ‌ كيستند از ما و شما خداوند ان راه است يعنى دين مستقيم و طريق قويم‌ وَ مَنِ اهْتَدى‌ و كيست راه يافته بحق من در هر دو موضع براى استفهام است و مرفوع المحل بابتدائيه و ميتواند بود كه ثانيه موصول باشد بخلاف اولى بجهة عدم عايد فحينئذ معطوف باشد بر محل جمله استفهاميه كه فعل معلق است از آن يعنى غير عامل در آن و بنا بر اين علم بمعنى معرفت خواهد بود و يا آنكه معطوف باشد بر اصحاب اى (فستعلمون من اهتدى) و يا بر صراط اى من اصحاب من اهتدى و بنا بر اين مراد بمن موصولة حضرت رسالت خواهد بود كه پيشواى اهل اهتداء است و بدانكه آيه‌ وَ لَوْ أَنَّا أَهْلَكْناهُمْ‌ الى آخره دالست بر وجوب لطف چه او سبحانه بيان فرموده كه بعث رسول بر ايشان لطفست و اشعار نموده به اينكه اگر بعث رسول نميفرمود ايشان را حجت ميبود بر او پس در بعث قطع عذر باشد و ازاله علت و اين محض لطفست الجزء السابع عشر من الاجزاء الثلاثين‌

سورة الانبياء عليه السلام‌

همه آن مكى است و عدد آيات آن صد و دوازده است بعدد كوفيان و صد و يازده نزد غير ايشان و اختلاف در يك آيه است و آن آيه‌ ما لا يَنْفَعُكُمْ شَيْئاً وَ لا يَضُرُّكُمْ‌ است كه نزد كوفى يك آيتست ابى بن كعب از سيد عالم صلى اللَّه عليه و آله روايت كرده است كه هر كه سورة الانبياء بخواند حق سبحانه در روز