باشد مر ايشان را باستماع و قبول‌ وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ‌ و نبودند اكثر قوم ابراهيم‌ مُؤْمِنِينَ‌ گرويدگان باو چه از اهل بابل جز دختر نمرود كسى ايمان نياورده بود وَ إِنَّ رَبَّكَ‌ و بدرستى كه آفريدگار تو لَهُوَ الْعَزِيزُ او است غلبه كننده بر مشركان و قادر بر تعجيل انتقام از ايشان كه سطوات قهر او مردود نگردد الرَّحِيمُ‌ مهربان به امهال عذاب ايشان تا ايمان آرند ايشان يا يكى از ذريه ايشان و يا بخشاينده كه توبه بندگان رد نكند و بى‌احتجاج بر ايشان عذاب نفرمايد كَذَّبَتْ‌ تكذيب كردند قَوْمُ نُوحٍ الْمُرْسَلِينَ‌ گروه نوح فرستادگان را تا نيت فعل بجهت تا نيت قومست و تصغير آن بر قويمه دالست بر آن حاصل كه نوح (ع) از رسل گذشته خبر داد و قوم او باور نكردند و گفتند هيچ پيغمبرى بخلقان نيامده و يا آنكه مرا تكذيب نوح (ع) است چه تكذيب يك پيغمبر موجب تكذيب همه است زيرا كه هر يك داعى بندگانند بر توحيد و عدل و ساير اصول اسلام پس مكذب يكى مكذب جميع ايشان خواهد بود و قول اول اظهر است و مصدق اين است قول ابى جعفر (ع) در تفسير اين آيه كه يعنى‌

بالمرسلين نوحا و الانبياء الذين كانوا بينه و بين آدم ع‌

إِذْ قالَ لَهُمْ‌ ياد كن اى محمد چون گفت مر ايشان را أَخُوهُمْ نُوحٌ‌ برادر ايشان نوح مراد اخوت نسبى است چنانچه امير المؤمنين ع فرمود اخواننا بغوا علينا و منه قول العرب يا اخى بنى تميم كه مراد واحدى از ايشان است يعنى نوح كه سلسله نسب او به ايشان منتهى بود گفت مر ايشان را كه‌ أَ لا تَتَّقُونَ‌ آيا نميترسيد از خدا كه ترك عبادت او ميكنيد و بپرستش اصنام اشتغال مى‌نمائيد و تكذيب و مخالفت من ميكنيد إِنِّي‌ بدرستى كه من‌ لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ‌ مر شما را فرستاده‌ام با امانت و مشهور به اين صفت در ميان شما پس سخن من حق خواهد بود و مجرد از شايبه كذب و بهتان‌ فَاتَّقُوا اللَّهَ‌ پس بترسيد از خداى و ترك عبادت اصنام كنيد و بوحدانيت او را پرستش نمائيد وَ أَطِيعُونِ‌ و فرمان بريد مرا در قبول ايمان و اذعان توحيد و طاعة و عبادت او سبحانه بر وجه اخلاص‌ وَ ما أَسْئَلُكُمْ‌ و نميخواهم شما را عَلَيْهِ‌ بر نصح و تبليغ دعوت و اداى رسالت‌ مِنْ أَجْرٍ هيچ مزدى‌ إِنْ أَجْرِيَ‌ نيست اجرت رسالت من‌ إِلَّا عَلى‌ رَبِّ الْعالَمِينَ‌ مگر بر پروردگار عالميان‌

فَاتَّقُوا اللَّهَ‌ پس بترسيد از عقوبت او سبحانه‌ وَ أَطِيعُونِ‌