انى لا حب ان يغفر لى و اللَّه لا انزعها عنه ابدا يعنى بخدا كه دوست ميدارم كه خدا مرا بيامرزد و بخدا كه هرگز نفقه را از مسطح قطع نكنم و از حسن و مجاهد نقل است كه يتيمى در خانه ابو بكر بود سوگند خورد كه بر او انفاق نكند حقتعالى اين آيه فرستاد و از ابن عباس و غيره منقولست كه آيه در جماعتى از صحابه نازل شد كه سوگند خورده بودند كه تصدق نكنند بر هيچ مردى از اصحاب افك و بايشان مواساة نكنند از حضرت رسالت (ص) مرويست كه‌

من يغفر اللَّه له و من يعف يعف اللَّه عنه‌

هر كه بيامرزد يعنى از گناه كسى درگذرد خدا او را بيامرزد و هر كه عفو كند از كسى خدا او را عفو كند و نيز بجهت تهديد و تخويف بندگان بر قذف و افك ميفرمايد كه‌ إِنَّ الَّذِينَ‌ بدرستى كه آنان كه‌ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ‌ رمى ميكنند زنان عفيفه را الْغافِلاتِ‌ كه بيخبرانند از آنچه قذف ميكنند ايشان را بدان و سليمة الصدور و نقية القلوب‌اند از آن‌ الْمُؤْمِناتِ‌ گرويدگان بخدا و رسول مراد ازواج پيغمبراند و در وسيط آورده كه اين مخصوص بعايشه است و جمعيت آن بجهت تعظيم ويست و توقير او در نظر امة تا مثل اين لفظ را باو اسناد نكنند و ابو حمزه ثمالى گفته كه در شان زنان مهاجر است كه چون با پيغمبر (ص) هجرت كردند و از عقب رسول (ص) بمدينه آمدند مشركان مكه گفتند كه ايشان بفجور رفتند و قول اصح و اشهر آنست كه بر سبيل عموم است نسبت بكافه مؤمنات صالحه و بر هر تقدير ميفرمايد آنان كه قذف زنان عفيفه ميكنند لُعِنُوا دور كرده شده‌اند فِي الدُّنْيا در دنيا از نام نيك‌ وَ الْآخِرَةِ و در آخرت از رحمت يعنى در اين دنيا مطرود و مردود بندگانند و در آن سرا ملعون و مبغوض رحمن يا در اين سرا بعقوبة حد و جلد و رد شهادة مبتلااند و در آن سرا بانواع عقوبة معذب‌ وَ لَهُمْ‌ و مر ايشان راست‌ عَذابٌ عَظِيمٌ‌ عذابى بزرگ بجهة عظم ذنب ايشان و قوله‌ يَوْمَ تَشْهَدُ ظرف آن چيزيست كه در لهم است از معنى استقرار نه ظرف عذاب بجهت موصوفية آن يعنى مستقر است آنعذاب مر ايشان را در روزى كه گواهى دهد عَلَيْهِمْ‌ بر ايشان‌ أَلْسِنَتُهُمْ‌ زبانهاى ايشان بافك و بهتان يعنى بزبانهاى خود اعتراف ميكنند وَ أَيْدِيهِمْ‌ و گواهى دهد دست‌هاى ايشان‌ وَ أَرْجُلُهُمْ‌ و پايهاى ايشان‌ بِما كانُوا يَعْمَلُونَ‌ بآنچه بودند كه عمل كردند از جرايم و ماثم قذف و افك و غير آن و شهادة ايدى ارجل بانطاق حقتعالى باشد آنها را بدون اختيار و يا بظهور آثار و علامت بر ايشان و در اين زيادتى تهويل باشد ايشان را بعذاب و عقاب‌ يَوْمَئِذٍ در آن روز يُوَفِّيهِمُ اللَّهُ‌ تمام بدهد خداى تعالى ايشان را دِينَهُمُ الْحَقَ‌ جزاى ايشان را كه سزاوار و فراخور ايشان باشد وَ