عباس مرويست كه تندرستان صحابه با اعمى و اعرج و مريض مواكله نكردندى و آن را موجب حرج دانستندى و گفتندى كه ما جيد طعام را ميبينيم و ميخوريم و اعمى آن را نمى‌بينند تا بخورند و لنگان را تمكن بر جلوس نيست تا بفراغت طعام خوردند و مريض قدرة تام بر اكل ندارد سعيد بن جبير و ضحاك گفته‌اند كه جماعت مذكوره از همكاسگى ارباب صحت محترز بودند از بيم آنكه مبادا كه طباع سليمه را از ايشان نفرت آيد و از سعيد بن مسيب و زهرى ماثور است كه بعضى از صحابه چون بسفر رفتندى كليدهاى خانه و انبار بدست اهل عاهات و زمنى دادندى تا بوقت حاجت از طعام ايشان تناول كنند و اين درويشان بتوهم عدم رضاى ايشان از اين پرهيز كردندى و مجاهد گفته اگر كسى يكى از اين جماعت را بمائده كه بخانه پدر و مادر يا اقارب قريبه وى ترتيب كرده بودند دعوت كردى اجابت نكردندى حق تعالى آيه فرستاد كه‌ لَيْسَ عَلَى الْأَعْمى‌ نيست بر نابينا حَرَجٌ‌ بزه و گناهى‌ وَ لا عَلَى الْأَعْرَجِ‌ و نه بر لنگ‌ حَرَجٌ‌ وبالى‌ وَ لا عَلَى الْمَرِيضِ‌ و نه بر بيمار حَرَجٌ‌ اثمى‌ وَ لا عَلى‌ أَنْفُسِكُمْ‌ و نه بر نفسهاى شما وزرى‌ أَنْ تَأْكُلُوا از آنكه بخوريد شما اى اهل ابتلا مِنْ بُيُوتِكُمْ‌ از طعامهاى خود كه اهل و عيال شما در آنند و خانهاى فرزندان نيز در اين داخل است بحكم حديث‌

انت و مالك لا بيك‌

و خبر صحيح‌

ان اطيب ما ياكل المرء من كسبه و ان ولده من كسبه‌

يعنى تو و آنچه دارى مر پدر تراست و بدرستى كه پاكيزه‌ترين آنچه مرد خورد از كسب او است و پسر او از كسب او است و مؤيد اينست كه ميان ولد و والد ربا مرتفعست پس از اين جهت در آيه ذكر بيوت اولاد نشد و ديگر آنكه چون مدلول آيه جواز اكل است در بيوت ابعد پس در بيت اقرب كه اولاد است بطريق اولى‌ أَوْ بُيُوتِ آبائِكُمْ‌ يا خانهاى پدران خود أَوْ بُيُوتِ أُمَّهاتِكُمْ‌ يا خانه‌هاى مادران خود أَوْ بُيُوتِ إِخْوانِكُمْ‌ يا خانه‌هاى برادران خود أَوْ بُيُوتِ أَخَواتِكُمْ‌ يا خانه‌هاى خواهران خود أَوْ بُيُوتِ أَعْمامِكُمْ‌ يا خانه‌هاى برادران آباى خود أَوْ بُيُوتِ عَمَّاتِكُمْ‌ يا خانه‌هاى خواهران پدران خود أَوْ بُيُوتِ أَخْوالِكُمْ‌ يا خانهاى برادران امهات خود أَوْ بُيُوتِ خالاتِكُمْ‌ يا خانه‌هاى خواهران مادران خود أَوْ ما مَلَكْتُمْ مَفاتِحَهُ‌ يا خانهايى كه مالك شديد شما خز اين آن را از نقود و امتعه كقوله‌ وَ عِنْدَهُ مَفاتِحُ الْغَيْبِ‌ اى خزائنه اين خطاب باو كلا و اوليا و خازنانست و در روايت آمده كه در حق حارث بن عمر آمده كه با رسول (ص) بغزا رفت و مالك بن زيد را بر محافظت خانه خود بداشت و چون باز آمد او را رنجور يافت پرسيد كه ترا