تفسير منهج الصادقين فى الزام المخالفين - كاشانى، ملا فتح الله - الصفحة ٣٦٨ - سوره الفرقان(٢٥) آيات ٥٠ تا ٥٩
و از ابو طالب على ع آنكه نور من بفاطمه نقل كرد پس از على و فاطمه حسن و حسين ع بوجود آمدند و ايشان طاهر و مطهرند اما نطفه فاطمه بحسن انتقال كرد و نطفه على بحسين و بعد از آن از صلب حسين آن نطفه منتقل خواهد گشت بائمه هدى تا بقيامت و در خبر است كه رسول (ص) فرمود كه روزى فرشته نزد من آمد كه قبل از اين نيامده بود و او را بيست و چهار روى بود چون درآمد مرا خطابى كرد كه پيش از اين كسى نگفته بود و آن اين بود كه
السلام عليك يا اول و يا آخر و يا حشر
گفتم اى ملك اين چه خطاب است گفت تو اولى به اين معنى كه اول كسى كه سر از خاك بردارد در روز قيامت تو باشى و آخر باين اعتبار كه ختم پيغمبرانى و حاشرى به اين وجه كه در روز حشر قيامت بتو و امت تو باشد گفتم چه نام دارى گفت محمود گفتم اى محمود بچه كار نزول كرده گفت
جئتك لتزوج النور من النور
آمدم بتو تا تزويج كنى نور را بنور گفتم اين دو نور كيستند گفت فاطمه و على ع و حكم الهى چنانست كه تو در زمين ميان ايشان عقد نكاح كنى كه حقتعالى در آسمان عقد ايشان بسته من گفتم سمعا و طاعة و چون برخواست بر ميان هر دو كتف او نوشته ديدم و آن اين بود كه
لا اله الا اللَّه محمد رسول اللَّه ايدته بعلى او نصرته به
گفتم اى محمود چندگاهست كه اين را در ميان هر در كتف تو نوشتهاند گفت
قبل ان يخلق اللَّه آدم باربعة و عشرين الف عام
پيش از آنكه حقتعالى آدم را آفريند به بيست و چهار هزار سال و چون اينفرشته برفت حضرت رسالت ص فاطمه ع را بعلى ع تزويج فرمود و اين روايت را صاحب كلينى در كلينى آورده بروايت معنعنه از ابى عبد اللَّه ع و تفصيل قصه فاطمه ع بروايت امير المؤمنين ع و عبد اللَّه بن عباس و عبد اللَّه بن مسعود و جابر بن عبد اللَّه انصارى و انس بن مالك و ام السلمه بر طريقى كه در كتاب مناقب خوارزمى و كتاب ذريه طاهره و كشف الغمه و غير مذكور است كه چون فاطمه ع بالغ شد اكابر قريش از اهل شرف و مال بخواستگارى وى برخواستند و رسول هر يكى را جوابى ميداد و از جمله خاطبان ابو بكر خطبه كرد و گفت يا رسول اللَّه تو اسلام من و سابقه صحبت من ميدانى و از اسن قريشم و از تو شنيدهام كه بارها فرموده كه
كل نسب و سبب منقطع الا نسبى و سببى
همه نسب و سبب منقطع شوند مگر نسب و سبب من مرا رغبت آنست كه فاطمه را بمن دهى رسول (ص) از او اعراض كرد و جوابى نداد ديگر باره اعاده اين كلام كرد از او اعراض فرمود سيم بار چون تكرار نمود گفت اى ابو بكر كار فاطمه بمن نسبت ندارد بلكه بمشيت الهى منوط است بهر كه خواهد دهد پس ابو بكر بيرون آمد اينحال با عمر باز گفت و گفت ميترسم كه رسول را از من كراهتى بوده باشد و بجهت اين از من اعراض نمايد عمر گفت من بروم و خطبه كنم اگر با من نيز همين جواب دهد پس انديشه بخود راه مده كه جهت كراهت نبوده آن گه بيامد و همان سخن كه ابو بكر گفته بود باز گفت رسول (ص) وى