ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٥ - باب ظلم و ستم كردن

برابر تو جز خدا نيايد.

٦-

حضرت صادق عليه السّلام فرمود: امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه فرمود: هر كه از قصاص (و جزاى كردار) بترسد، خود را از ستم كردن بمردم نگهدارد.

٧-

اسحاق بن عمار گويد: حضرت صادق عليه السّلام فرمود: هر كه صبح كند و در دل قصد ستم كردن بكسى را نكند خداوند هر گناهى كه آن روز كرده بيامرزد تا خونى نريزد، و مال يتيمى را بحرام (و ناحق) نخورد.

توضيح‌

- اين خبر را چند جور ميتوان معنى كرد:

اول- اينكه مقصود اين است كه تصميم داشته باشد ستم نكند و در بين روز هم تا شب ستم نكند خداوند گناهانى كه از او سرزند و مربوط باو باشد يعنى حق او باشد مى‌آمرزد در صورتى كه پيش از آن روز خونى نريخته باشد و مال يتيمى را بناحق نخورده باشد و ذمه‌اش بامثال اين حقوق مشغول نباشد، كه در اين صورت آمادگى براى آمرزش گناهان ندارد، و بنا بر اين محتمل است از لحاظ ادبى «ذلك اليوم» ظرف براى «غفران» باشد نه براى «أذنب» و در نتيجه آمرزش شامل گناهان گذشته نيز ميگردد چنانچه ظاهر خبر آينده است.

دوم- اينكه تصميم بستم نكردن داشته باشد و منافات ندارد كه در بين روز از قصد خود برگردد و ستم كند و خداوند هر ستمى باشد جز آن دو مى‌آمرزد، ولى اين معنى با اخبارى كه دلالت بر مؤاخذه حقوق مردم دارد گو اينكه كمتر از خونريزى و خوردن مال يتيم باشد منافات دارد و تحقيق آنها و همچنين تخصيص ظواهر آيات باين يك خبر مشكل است و گر چه گفته شود: كه خدا مظلوم را راضى كند.

سوم- اينكه ذكر خصوص اين دو ستم از باب مثال است و گر نه مقصود تمامى حقوق مردم است، زيرا در ميان حقوق مردم فقط اين دو از گناهان كبيره است، و كبائر ديگر همگى از حقوق خداوند است، يا براى اينكه حقوق مردم يا مربوط بجان آنها است يا بمالشان، و چون در ميان حقوق مربوط بجان آدمكشى، و در ميان حقوق مربوط بمال خوردن مال يتيم از همه سخت‌تر بوده، باين دو مثال زده شده اين بود ملخصى از گفتار مجلسى عليه الرحمة در معناى اين حديث.

٨-

حضرت صادق عليه السّلام فرمود: كه رسول خدا (ص) فرموده: هر كه بامداد كند و قصد ستم.