ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ١٣١ - باب آنان كه باميد خدايند و كارشان با خدا است

(دين حق) را رسانده‌اند و زنان بزنان.

باب آنان كه باميد خدايند و كارشان با خدا است‌

١-

حضرت باقر عليه السّلام در گفتار خداى عز و جل: «و ديگران كه باميد خداوند» (سوره توبه آيه ١٠٦) فرمود: اينها مردمى مشرك بودند، كه مانند حمزه و جعفر و نظائر ايشان را از مؤمنين كشتند، سپس همانها مسلمان شدند پس خدا را بيگانگى شناختند و شرك را رها كردند، و بدلهايشان ايمان را نپذيرفتند تا از مؤمنين باشند و بهشت بر آنها واجب گردد، و بر انكارشان نيز نماندند تا كافر باشند و آتش دوزخ بر آنها لازم باشد، پس آنها بر همين منوال هستند يا خدا عذابشان كند و يا توبه‌شان را بپذيرد.

٢-

حضرت باقر عليه السّلام فرمود: مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللَّهِ‌ و آنان كه باميد خدايند مردمانى هستند كه مشرك بودند پس حمزه و جعفر و مانند اينها از مؤمنين را كشتند، سپس همانها بعد از اين كارشان مسلمان شدند و خدا را بيگانگى شناختند و شرك را رها كردند ولى ايمان كامل نياوردند تا در زمره مؤمنين باشند و بدل ايمان نياوردند تا بهشت بر آنها واجب گردد، و كافر نشدند تا آتش دوزخ بر آنها لازم شود، پس اينان بر همين حال باميد خدايند.