ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٢١ - باب اقبال (و رو آوردن و توجه) بدعا

٦-

حضرت موسى بن جعفر عليهما السلام فرمود: هميشه على بن الحسين عليهما السلام ميفرمود:

دعاى بعد از رسيدن بلا سود ندارد.

توضيح‌

- مجلسى (ره) گويد اين روايت حمل شود بر اينكه پيش از آن عادت بدعا كردن نداشته و مقصود از سود نداشتن هم سود كامل است.

باب يقين داشتن (باجابت) در حال دعا

١-

حضرت صادق عليه السلام فرمود: هر گاه دعا كردى گمان كن كه حاجتت بر در خانه است.

شرح‌

- مجلسى (ره) گويد: كلينى (ره) گمان را حمل بر يقين كرده و بمعناى يقين دانسته بقرينه آنچه در حديث (١) باب آيند بيايد، و ممكن است حمل بر معناى ظاهر خود آن كه گمان است شود زيرا يقين باجابت مشكل است، مگر اينكه گفته شود مقصود يقين بوعده اجابت باشد كه خدا فرموده است، در صورتى كه دعاء بشرائطش باشد.

باب اقبال (و رو آوردن و توجه) بدعا

١-

سليمان بن عمرو گويد: شنيدم حضرت صادق عليه اسلام ميفرمود: خداى عز و جل اجابت نكند دعائى كه از روى دل غافل باشد، پس هر گاه دعا كردى بدل توجه كن و يقين داشته باش كه اجابت شود.