ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٦٣ - باب تحميد (يعنى ستايش كردن) و تمجيد (يعنى ببزرگى و نيكى ستودن

خود بزارى و ترس» (سوره اعراف آيه ٢٠٥) پس بجز خداى عز و جل ثواب اين ذكر را كه درون مرد باشد كسى نداند براى بزرگى آن ذكر.

باب ذكر خداى عز و جل در ميان غافلان (و بى‌خبران از حق)

١-

حضرت صادق عليه السلام فرمود: كسى كه در ميان بى‌خبران ياد خداى عز و جل كند مانند كسى است كه در ميان جنگجويان (فرارى يا آنان كه هستند ولى جنگ نكنند) باشد، و (تنها او) بجنگد (و از ديگران دفاع كند).

توضيح‌

- مجلسى (ره) گويد: يعنى بواسطه او دفع ضرر از غافلان مى‌شود چنانچه بخاطر آن يكنفر مجاهد دفع دشمن از ديگران بشود. و در بعضى از نسخه‌ها «هاربين» بجاى «محاربين» است كه بمعناى «فراريان» است.

٢-

و نيز آن حضرت عليه السلام فرمود: رسول خدا (ص) فرموده است: يادكننده خداى عز و جل در ميان غافلان چون كسى است كه (در ميدان جنگ با دشمنان دين) جنگ كند بجاى گريخته‌ها (بخاطر دفاع از آنها كه دشمن آنها را تعقيب نكند) و هر كه بجاى گريخته‌ها جنگ كند بهشت براى او (لازم) گردد.

باب تحميد (يعنى ستايش كردن) و تمجيد (يعنى ببزرگى و نيكى ستودن‌

١-

مفضل گويد: بامام صادق عليه السلام عرضكردم: قربانت گردم دعاء جامعى (يعنى تمام و كاملى)