ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٣٢ - مجلسى (ره) گويد

اينست كه انگشت سبابه را در برابر رويت بجنبانى و آن دعاى خيفه (و هراس) است.

شرح‌

- مجلسى (ره) گويد: ظاهر آنست كه مقصود از تعوذ: پناه بردن از شر دشمنان است، و ممكن است آن را تعميم داد كه دشمنان باطن را هم چون نفس و شيطان شامل شود، و اين حالت (يعنى حالتى كه امام عليه السّلام در تعوذ فرمود) حالت نهايت بيچارگى است، زيرا كسى كه سنگى يا شمشيرى يا نيزه‌اى را بيند اين گونه دست خود را سپر سازد تا آنها را از اعضاء شريف بدن خود دور سازد.

٦-

(اين خبر مانند حديث (٢) است كه با ترجمه‌اش گذشت).

٧-

محمد بن مسلم و زراره گويند: بحضرت صادق عليه السلام عرضكرديم: مسألت بدرگاه خدا چگونه است؟ فرمود: دو دست خود را باز كنى، عرضكرديم: استعاذة چگونه است؟ فرمود: هر دو كف دست خود را بجانب فضا كنى (مانند كسى كه ميخواهد دست بديوار بگذرد و خلاصه اينكه كف دستها را بطرف قبله ميگيرى- از مجلسى (ره) و تبتل: اشاره با انگشت است، و تضرع: جنبانيدن انگشت است، و ابتهال اينست كه هر دو دست را با هم بكشى.

توضيح‌

- مجلسى (ره) گويد: عارف ربانى در كتاب عدة الداعى گفته است: اين حالات و هيئتهائى كه در اين اخبار ذكر شده است يا تعبد است براى علتى كه ما آن را نميدانيم، و يا (براى بعضى مناسبات عرفى) مثلا:

مقصود از گشودن دستها در حال رغبت و شوق بخاطر اين است كه اين حال و كيفيت بحال شخص اميدوار بفضل خدا نزديك‌تر است، و مانند كسى است كه دستهاى خود را براى ريزش احسان در آنها باز كرده.

و در رهبت گويا بنده بزبان خوارى و بيمقدارى بعالم خفيات و اسرار عرضه ميدارد: پروردگارا من بباز كردن كف دست بسوى تو اقدام نكردم و روى آنها را بواسطه شرمندگى و خوارى بطرف زمين متوجه كرده‌ام.

و مقصود بجنباندن انگشتان بطرف راست و چپ در حال تضرع اينست كه خود را بآن كس كه فرزند