ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٤٠٨ - باب فضيلت آن كس كه قرآن را بكار بندد

(و خواندنش را آغاز كند) و بانجام رساند و هر زمان كه از اولش درآيد بآخرش كوچ كند. و فرمود:

رسول خدا (ص) فرموده: هر كس كه خدا قرآن باو داد و چنان پندارد كه بمردى بهتر از او چيزى داده‌اند خير بزرگى را كوچك شمرده و كوچكى را بزرگ دانسته است.

٨-

معاوية بن عمار گويد: امام صادق عليه السّلام بمن فرمود: هر كه قرآن بخواند او بى‌نياز شود و نيازى پس از آن نيست، و گر نه (اگر قرآن بى‌نيازش نكند) هيچ چيز او را بى‌نياز نكند.

٩-

حضرت باقر عليه السّلام فرمود: رسول خدا (ص) فرموده: اى گروه قرآن‌خوانان از خداى عز و جل بپرهيزيد در آنچه از كتاب خود بشما داده است زيرا كه من مسئولم و شما هم مسئول هستيد، من از رساندن و تبليغ رسالت مسئولم، و شما از آنچه از قرآن و سنت من در برداريد مسئول هستيد.

١٠-

حفص گويد: از حضرت موسى بن جعفر عليهما السلام شنيدم كه بمردى ميفرمود: آيا ماندن در دنيا را دوست دارى؟ عرضكرد: آرى، فرمود: براى چه؟ عرضكرد: براى خواندن‌ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ، حضرت سكوت فرمود و پس از ساعتى بمن فرمود: اى حفص هر كه از دوستان و شيعيان ما بميرد و قرآن را خوب نداند در قبر باو ياد دهند تا خداوند بدان وسيله درجه‌اش را بالا برد زيرا درجات بهشت برابر با آيات قرآن است باو گفته شود: بخوان و بالا رو، پس ميخواند و بالا ميرود، حفص گويد: من احدى را نديدم كه بر خود بيمناكتر باشد از حضرت موسى بن جعفر عليهما السلام و نه اميدوارتر از او ديدم، و قرآن‌