ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٤٤ - قهر كردن تا سه روز است

(يعنى دورى از رحمت حق) گردد، و چه بسا كه هر دوى آنها سزاوار آن شوند، معتب (كه يكى از دوستان مخصوص آن حضرت بود) عرضكرد: خدا مرا بقربان تو گرداند! آنكه ظالم و ستمكار است اين سزاى اوست، اما مظلوم چه جرمى دارد (كه سزاوار بيزارى و لعنت شود؟) فرمود: براى آنكه برادر خود را بآشتى و پيوست با خود دعوت نمى‌كند، و از گفتار او صرف نظر نمى‌كند (و آن را نشنيده نميگيرد) شنيدم پدرم ميگفت: هر گاه دو تن با هم ستيزه كنند و يكى بر ديگرى غالب آيد، بايد آن ستمديده و مظلوم نزد رفيق ستمگر خود رود و باو بگويد: اى برادر من ستمكارم، تا جدائى ميانه او و رفيقش از بين برود، پس خداى تبارك و تعالى حكيم و عادل است و داد مظلوم را از ظالم بستاند.

٢-

حضرت صادق عليه السلام فرمود: كه رسول خدا (ص) فرموده: بيش از سه روز جدائى و قهر كردن روا نيست.

شرح‌

- مجلسى عليه الرحمة گويد: ظاهر اين حديث اينست كه اگر ميانه دو برادر ايمانى در اثر كوتاهى كردن در آداب معاشرت كدورت و نقارى پيدا شد و سرانجام بقهر و جدائى كشيد نبايد بيش از سه روز بمتاركه ادامه دهند، و اما در آن سه روز ظاهرا عفو شده است و آن سبب تسكين غضب و بدخلقى در اين مدت است، با اينكه دلالت آن بر جواز ادامه تا سه روز بمفهوم حديث است و دلالت مفهوم (و استدلال بآن) ضعيف است.

و (بايد دانست كه) اين گونه اخبار مخصوص است بغير بدعت‌گذاران و هوا پرستان و آنان كه بر گناه خو گرفته‌اند و رها نمى‌كنند، و گر نه قهر و جدائى از آنان مطلوب و اين خود يكنوع نهى از منكر است.

٣-

ابو بصير گويد: از حضرت صادق عليه السلام پرسيدم: از مرديكه از خويشاوندانش بخاطر اينكه مذهب حق را نمى‌شناسند (و شيعه نيستند) ببرد (و قطع مراوده كند)؟ فرمود: سزاوار نيست كه از آنها ببرد.