ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ١٩٦ - باب محاسبه (و حساب كردن) عمل

١٦-

حكم بن سالم گويد: دسته‌اى از مردم وارد شدند (بر حضرت باقر و يا حضرت صادق عليهما السلام- چنانچه مجلسى (ره) گويد) پس آن حضرت آنها را موعظه كرد، سپس فرمود: هيچ كدام از شما نيست جز اينكه بهشت را با آنچه در آنست بچشم خود ديده، و دوزخ و آنچه در آنست ديده است اگر قرآن را راست و درست دانيد (و آن را باور داريد).

شرح‌

- يعنى اگر انسان ايمان بقرآن و آنچه در آنست داشته باشد و يقين داند كه هر چه خداوند در قرآن فرموده از حالات قيامت و نعمتهاى بهشتى و عذابهاى دوزخ بدون كم و زياد بيايد و بدان برسد پس چنين كسى مانند آن كس است كه بچشم خود تمامى آن نعمتها و عذابها و خود بهشت و دوزخ را ديده باشد.

١٧-

سماعه گويد: از حضرت موسى بن جعفر عليهما السلام شنيدم كه ميفرمود: كار خير زياد هم كه باشد شما آن را زياد نشماريد، و گناه كم هم اگر هست شما آن را كم نشماريد زيرا گناه كم است كه فراهم شود تا بسيار گردد، و از خدا در نهانى بترسيد تا خودتان انصاف و عدالت كرده باشيد، و بسوى اطاعت خداوند شتاب كنيد، و راست بگوئيد و امانت را بصاحبش بدهيد زيرا كه آن بسود شما است، و در آنچه بر شما حلال نيست وارد نشويد زيرا كه آن بزيان شما است.

شرح‌

- مجلسى (ره) در جمله‌

«حتى تعطوا من انفسكم النصف ...»

گويد: يعنى انصاف باينكه از خدا مى‌ترسيد، يا خودتان قاضى و حاكم خود باشيد و محتاج بحاكم ديگرى كه ميان شما حكم كند نباشد.

١٨-

محمد بن مسلم گويد: از امام باقر عليه السلام شنيدم كه ميفرمود: چه بسيار خوب است حسنات (كارهاى نيك و شايسته) بدنبال سيئات (كارهاى بد و گناهان) و چه بسيار بد است سيئات در دنبال حسنات.