آخرت)، همانا كسى كه در اين دنيا داراى نعمت است اگر هر گاه درخواست (چيزى از خدا) كند و باو داده شود (حرصش زياد گردد) و جز آن را نيز بخواهد، و (در نتيجه) نعمت خدا در چشم او كوچك و خوار گردد، و از هيچ چيز سير نشود، و چون نعمت فراوان شود مسلمان از اين راه بخطر افتد (و اين خطر) بخاطر آن حقوقى (است) كه بر او واجب شود، و بخاطر آن چيزى است كه بيم آن رود بواسطه اين حقوق در فتنه و آزمايش افتد (و در أداء آنها كوتاهى كند)، بگو بدانم كه اگر من بتو چيزى گفتم بدان وثوق و اعتماد دارى؟ عرضكردم: فدايت گردم اگر من بگفته شما اعتماد نكنم پس بگفتار چه كسى اعتماد كنم با اينكه شما حجت خداوند بر خلق او هستى؟ فرمود: پس تو بخدا (و وعده‌ها و گفتارهاى او) اعتمادت بيشتر باشد، زيرا خداوند بتو وعده اجابت داده است (يا اينكه اجابت دعاى تو بموعدى واگذار شده) آيا خداى عز و جل نفرمايد: و هر گاه پرسندت بندگان من از من، پس همانا من نزديكم و اجابت كنم دعاى آنكه مرا خواند» (سوره بقره آيه ١٨٦)؟ و فرموده است: «نوميد نباشيد از رحمت خدا» (سوره زمر آيه ٥٣) و نيز فرموده است: «و خدا نويدتان دهد بآمرزش و فضل» (سوره بقره آيه ٢٦٨) پس تو بخداى عز و جل اعتمادت بيشتر باشد از ديگران، و در دل خود جز خوبى راه ندهيد، كه شما آمرزيده‌ايد.

توضيح‌

- مجلسى (ره) در ضمن شرح قسمتهاى حديث وجوهى براى تأخير در اجابت دعا از آن استفاده نموده كه تا هشت وجه آن را ذكر كرده است (اول): حقارت و پستى دنيا و اينكه تأخير بآخرت بهتر است. (دوم) اينكه از شرائط اجابت دعا اينست كه در هر حال نبايد دست از دعا برداشت چه در حال آسودگى و چه در حال سختى (سوم) شكيبائى در تأخير آن (چهارم) اينكه كسب خود را حلال كند؛ يا اينكه دعائى باجابت رسد كه حرامى در بر نداشته باشد. (پنجم) قطع رحم نكند (ششم) اظهار دشمنى با مردم نكند (هفتم) اينكه اگر زود باجابت رسد موجب حرص بر دنيا گردد و نعمتهاى خدا در نظر خوار و كوچك شود (هشتم) آنكه بواسطه فراوان شدن مال و ثروت و قدرت در خطر اداء نكردن حقوق آن افتد، و سپس در آخر گفتارش گويد: و در اين حديث فوائد بسيار و حقيقتهاى فراوانى است براى كسى كه پديده حقيقت و يقين در آن بنگرد.