مانند گفتار خداوند: وَ لَوْ لا أَنْ ثَبَّتْناكَ لَقَدْ كِدْتَ تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ‌ ... (سوره اسراء آيه ٧٤)- يعنى اگر نبود كه ما تو را استوار داشتيم نزديك بود كه كج شوى بسوى ايشان) و با اين كلام جز او را قصد كرده است.

١٥-

سفيان بن سمط گويد: از حضرت صادق عليه السلام از تنزيل قرآن پرسيدم (كه چگونه بوده است و چنانچه اكنون است بهمين نحو بوده؟) فرمود: همچنان كه بشما آموخته‌اند بخوانيد.

١٦-

احمد بن محمد بن أبى نصر گويد: حضرت رضا عليه السلام قرآنى بمن داد و فرمود: در آن نگاه مكن، پس من آن را باز كردم و در آن سوره‌ لَمْ يَكُنِ الَّذِينَ كَفَرُوا را خواندم و در آن نام هفتاد نفر از قريش را بنامهاى خودشان و نام پدرانشان يافتم، گويد: پس حضرت نزد من فرستاد: كه آن قرآن را بسوى من باز فرست.

شرح‌

- فيض (ره) گويد: شايد مقصود از اين نامهائى كه در آن مصحف بوده تفسير براى‌ الَّذِينَ كَفَرُوا، وَ الْمُشْرِكِينَ‌ بوده نه اينكه جزء آيات قرآن بوده است، و همين است مقصود از آنچه در حديث است كه «راوى گويد: بحضرت أبى الحسن عليه السلام عرضكردم: ما مى‌شنويم آياتى در قرآن (از جانب شما) و آنها با آنچه ما شنيده‌ايم تفاوت دارد؟» و مقصود از اين حروف تفسير الفاظ قرآن است كه از طريق وحى معلوم شده و رويهمرفته هر چه از اين سنخ اخبار (يعنى اخبارى كه اشعار در تحريف دارند) از ائمه عليهم السلام رسيده معناى آنها همين است (يعنى مقصود از آن اضافات يا تغييرات، تفسير آيات است كه ائمه عليهم السلام فرموده‌اند منتها تفاوت آن تفسيرى كه آنها فرموده‌اند با تفسيرهاى ديگر اين است كه اينها از طريق وحى بدانها رسيده است) سپس گويد: و در كتاب الحجة نيز دسته‌اى از اين اخبار گذشت و خلاصه تمام آنچه در اين باره رسيده است حمل بر همين معنائى شود كه گفتيم زيرا اگر تحريف و تغيير در الفاظ قرآن راه يافته باشد (و چنين احتمالى در كار آيد) بهيچ يك از الفاظ قرآن نمى‌توانيم تكيه و اعتماد كنيم، زيرا روى اين مبنى محتمل است دستخوش تحريف و تغيير شده باشد، و بر خلاف آنچه خداوند نازل فرموده است باشد، و بنا بر اين قرآن حجيت براى ما ندارد و فائده بر آن مترتب نيست و هم چنين دستور به پيروى از قرآن و سفارش بدان، و دستورى كه فرموده‌اند: كه هر گاه دو خبر با يك ديگر متعارض شد عرضه بر قرآن نمائيد (و آنچه موافق با قرآن است بدان عمل كنيد و آنچه مخالف با آن است آن را رها كنيد) همه اينها بى‌فايده است، و شيخ صدوق (ره) در كتاب اعتقادات فرموده است: عقيده ما (شيعيان دوازده امامى) بر اينست كه قرآنى كه خداى تعالى بپيغمبرش محمد