ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٩١ - باب گفتار در بامداد و شامگاه و ذكر پاره اى از تعقيبات نمازها

مقصود از آن دعاى پيش از زدن آفتاب و پيش از غروب آن است، و آن ساعت اجابت است.

٢-

حضرت باقر عليه السلام فرمود: همانا ابليس- كه لعنت‌هاى خداوند بر او باد- لشكرهاى شبانه خود را از آنجا كه خورشيد غروب كند و از آنجا كه برآيد (باطراف) پراكنده كند، پس در اين دو ساعت بسيار ذكر خدا گوئيد، و از شر ابليس و لشكريانش بخدا پناه بريد، و خردسالان خود را در اين دو ساعت بخدا بسپاريد زيرا كه اين دو ساعت، ساعتهاى غفلت است (كه مردمان در اين دو ساعت از ياد خدا بيرون روند).

شرح‌

- مجلسى (ره) گويد: گويا در كلام محذوفى است و اصل كلام اين طور است: «يبث جنود الليل و جنود النهار حيث تطلع الشمس» و بقرينه سياق و روش كلام در آن اعمال شده، و در برخى نسخه‌ها «جنوده» بدون ذكر شب و روز است و آن ظاهرتر است.

٣-

رزين از يكى از دو امام باقر و يا صادق عليهما السلام حديث كند كه فرمود: هر كه بگويد:

«اللهم انى اشهدك و اشهد ملائكتك المقربين و حملة عرشك المصطفين انك انت اللَّه لا اله انت الرحمن الرحيم و ان محمدا عبدك و رسولك و ان فلان بن فلان‌

(و بجاى آن نام امام زمان و پدر بزرگوارش عليهما السلام را ببرد)

امامى و وليى و اباه رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله و سلم و عليا و الحسن و الحسين و فلانا و فلانا

- و امامان بعد از حسين عليه السلام را تا برسد به امام زمان عليه السلام نام ببرد-

ائمتى و اوليائى على ذلك احيا و عليه أموت و عليه ابعث يوم القيامة و أبرأ من فلان و فلان و فلان‌

» پس اگر در همان شب بميرد وارد بهشت گردد.