ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٣٢٣ - باب دعا دنبال نمازها

«اللهم انى اقدم محمدا نبيك صلى اللَّه عليه و آله بين يدى حاجتى و أتوجه به [اليك‌] في طلبتى فاجعلنى بهم وجيها في الدنيا و الآخرة و من المقربين، اللهم اجعل صلاتى بهم متقبله و ذنبى بهم مغفورا و دعائى بهم مستجابا يا أرحم الراحمين»

. ٣-

صفوان جمال گويد: من (هنگام نماز) خدمت حضرت صادق عليه السلام بودم كه پيش از تكبيرة الاحرام روبروى قبله ايستاد و گفت:

«اللهم لا تؤيسنى من روحك و لا تقنطنى من رحمتك و لا تؤمنى مكرك فإنه لا يأمن مكر اللَّه الا القوم الخاسرون»

(يعنى بار خدايا مرا از رحمت خود محروم مساز و از مهر خود نااميدم مكن، و از مكر و كيفر خود آسوده خاطرم منما زيرا از مكر خدا آسوده خاطر نشوند جز مردمان زيان كار) گويد: من عرضكردم: قربانت من اين دعا را از هيچ كس پيش از شما نشنيدم:

فرمود: همانا از بزرگترين گناهان كبيره در نزد خداوند نااميدى از رحمت خدا و آسوده خاطر بودن از كيفر و مكر خدا است.

شرح‌

- مجلسى (ره) گويد: مكر خدا همانند استدراج است كه دلش آسوده گردد و از مجازات خداوند در معصيتش نترسد، و معتقد باشد كه گناهش آمرزيده است، زيرا اين اعتقاد دروغ پنداشتن وعيدهاى خدا است، و اين خوش‌گمانى بخدا نيست، زيرا خوش‌گمانى آنست كه عمل كند و آمرزش خواهد و گمان داشته باشد كه عملش مقبول درگاه است و پيش از اين گفته شد.

باب دعا دنبال نمازها

١-

حضرت صادق عليه السّلام فرمود: امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه چون از نماز ظهر فارغ ميشد