ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٧٢ - باب كسى كه مؤمنى را از چيز خود يا ديگرى منع كند

در انجام حاجتش دريغ كند گرفتار بكمك كسى شود كه در آن كمك گناهكار (خدا) شود و مزدى هم نبرد.

٢-

حضرت صادق عليه السلام فرمود: هر مردى از شيعيان ما كه نزد مردى از برادرانش برود و در باره حاجتى از او كمك بخواهد و او با اينكه قدرت بر آن دارد كمكش نكند خداوند او را گرفتار كند كه حاجت ديگرى از دشمنان ما را برآورد و بدان واسطه خداوند در روز قيامت او را عذاب كند.

٣-

حضرت صادق عليه السلام فرمود: كسى كمك ببرادر مسلمان خود و كوشش در آن و همدردى و همكارى با او را وانگذارد جز اينكه گرفتار بكمك كسى گردد كه در آن گناهكار شود و اجرى نبرد.

٤-

على بن جعفر از برادرش حضرت موسى بن جعفر عليهما السلام حديث كند و گويد: شنيدم كه ميفرمود:

هر كه مردى از برادران (ايمانيش) باو رو كند و در پاره از گرفتاريهايش باو پناه آورد و او پناهش ندهد با اينكه قدرت بر آن دارد، بتحقيق پيوند خود را از خداى عز و جل بريده است.

شرح‌

- مجلسى (ره) گويد: يعنى در دفع ظلمى يا قضاء حاجتى ضرورى باو پناهنده شود، و مقصود از قطع ولايت خداوند، يا دوستى او با خدا است، و يا دوستى خدا با او است، يا يارى خداوند او را يا يارى او خداوند را است، و يا كنايه از سلب ايمان است زيرا خداوند ولى مؤمنين است.

باب كسى كه مؤمنى را از چيز خود يا ديگرى منع كند

١-

حضرت صادق عليه السلام فرمود: هر مؤمنى كه مؤمن ديگرى را از چيز خود يا ديگرى كه قدرت‌