ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٤٥٣ - باب كسى كه همنشينى و رفاقت با او بد است

باب كسى كه همنشينى و رفاقت با او بد است‌

١-

حضرت صادق عليه السّلام فرمود، هر زمان امير المؤمنين عليه السلام بمنبر ميرفت ميفرمود:

سزاوار است از براى مسلمان كه از رفاقت با سه كس دورى جويد: پرروى بيباكى كه تباهكار است، و احمق، و دروغگو، اما شخص پرروى تباهكار پس كردار خويشتن را براى تو بيارايد و دوست دارد كه تو نيز مانند او باشى، و نه در كار دين تو را كمك كند و نه در كار آخرت، و نزديكى با او جفا كارى و سنگدلى است و ورود و خروج او (و رفت و آمدش) براى تو ننگست، و اما احمق پس كار خيرى در باره تو انجام ندهد و بجلوگيريش از رسيدن بدى بتو اميدى نيست اگر چه خود را بتلاش اندازد و بسا كه بخواهد بتو سودى برساند ولى (از روى حماقت) زيانت رساند پس مرگ او به از زندگيش ميباشد، و خموشى او به از گفتارش، و دورى او (از تو) به از نزديكى اوست، و اما دروغگو زندگى كردن با او بر تو گوارا نشود، گفتار تو را بديگران باز گويد، و از ديگران بسوى تو آرد، هر گاه افسانه را بپايان رساند آن را بافسانه ديگرى مانند آن بچسباند (و در نسخه وافى «مطها» است يعنى بكشاند) تا بدان جا كه راست گويد ولى كسى باور نكند، و ميانه مردمان را بدشمنى پراكنده سازد، و در سينه‌ها تخم كينه افشاند و بروياند، از خداى عز و جل بپرهيزيد و خود را بپائيد.

٢-

و نيز از آن حضرت عليه السلام حديث كرده كه فرمود: شايسته نيست كه مرد مسلمان با شخص‌