ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٤٣ - باب كسى كه اجابت دعايش بتأخير افتد

عموميت دهد (و همه را دعا كند) زيرا كه آن باجابت نزديكتر است.

باب كسى كه اجابت دعايش بتأخير افتد

١-

احمد بن محمد بن أبى نصر گويد بحضرت ابى الحسن (رضا) عليه السلام عرضكردم: قربانت:

من چند سال است كه از خدا حاجتى درخواست كرده‌ام و از تأخير اجابتش در دلم شبهه و نگرانى آمده است؟

فرمود: اى احمد مبادا شيطان بر (دل) تو راهى باز كند، تا تو را نااميد كند همانا امام باقر عليه السلام مى‌فرمود: هر آينه مؤمن حاجتى از خدا بخواهد و اجابت آن پس افتد براى محبوبيت آوازش (نزد خداوند) و شنيدن صداى گريه‌اش، سپس فرمود: بخدا سوگند آنچه خداى عز و جل براى مؤمنين از آنچه خواهند پس اندازد، بهتر است براى ايشان از آنچه زود بآنها عطا فرمايد، و دنيا چيست؟ امام باقر عليه السلام مى‌فرمود: سزاوار است براى مؤمن كه دعايش در حال آسايش همانند دعاى او در حال خسته باشد، و چون باو داده شد (آنچه درخواست كرده از دعا) سست نشود. پس تو از دعا خسته مشو زيرا كه دعا نزد خداى عز و جل منزلتى دارد (بس بزرگ) و بر تو باد بشكيبائى، و دنبال روزى حلال رفتن، و صله رحم كردن و مبادا با مردم اظهار دشمنى كنى، زيرا كه ما خاندانى هستيم كه پيوند كنيم با هر كه از ما ببرد، و نيكى كنيم بهر كه بما بدى كند، پس بخدا سوگند در اين كار سرانجام نيكوئى ببينيم (چه در دنيا و چه در