ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٤١٠ - باب كسى كه قرآن را حفظ كرده سپس فراموش كند

باب كسى كه قرآن را حفظ كرده سپس فراموش كند

١-

يعقوب احمر گويد: بحضرت صادق عليه السلام عرضكردم: فدايت شوم من قرآن را خوانده‌ام ولى از ذهنم رفته است دعا كنيد كه خداوند آن را بمن بياموزد گويد: آن حضرت از اين مطلب كه من خدمتش عرض كردم ناراحت شد و فرمود: خداوند آن را بتو و ما همگى ياد دهد گويد: ما نزديك ده نفر بوديم- سپس فرمود: سوره‌اى كه مردى ميخواند با اوست تا گاهى كه آن را واگذارد، پس روز قيامت در زيباترين صورت نزدش آيد و بر او سلام كند آن مرد گويد: تو كيستى؟ گويد: من فلان سوره‌ام و اگر تو بمن چسبيده بودى و نگاهم داشته بودى تو را در اين درجه فرود مى‌آوردم، پس بر شما باد بملازمت قرآن، سپس فرمود: برخى از مردمند كه قرآن خوانند كه گفته شود: فلان كس قارى قرآن است، و برخى قرآن ميخوانند براى (سودجوئى) و بدست آوردن دنيا و خيرى در اينها نيست و برخى هستند كه قرآن خوانند تا از آن در نمازشان و در شب و روزشان منتفع شوند.

٢-

حضرت صادق عليه السلام فرمود: هر كه سوره‌اى از قرآن را فراموش كند آن سوره در بهشت بصورتى زيبا و مقامى بلند در برابرش نمودار گردد و چون او را ببيند گويد: تو كيستى وه كه چه اندازه زيبائى كاش تو از آن من بودى؟ گويد: آيا مرا نشناسى؟ من فلان سوره‌ام و اگر تو مرا فراموش نكرده‌