ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٤٣٧ - باب نوادر

٦-

حفص بن غياث گويد: از حضرت صادق عليه السّلام در باره گفتار خداى عز و جل پرسيدم (كه فرمايد: «ماه رمضان كه فرود شد در آن قرآن» سوره بقره آيه ١٨٥) با اينكه قرآن از اول تا آخر در ظرف مدت بيست سال نازل شده؟ حضرت صادق عليه السّلام فرمود: همه قرآن يك جا در ماه رمضان ببيت المعمور نازل شده، سپس در طول بيست سال تدريجا نازل شد، سپس: پيغمبر (ص) فرمود: صحف ابراهيم در شب اول ماه رمضان نازل شده، و تورات در شب ششم ماه رمضان نازل شد، و انجيل در شب سيزدهم نازل شد، و زبور در شب هيجدهم ماه رمضان و قرآن در بيست و سوم ماه رمضان نازل شده است.

٧-

حضرت صادق عليه السلام فرمود: بقرآن تفأل نزن.

توضيح‌

- مقصود از تفأل در اين حديث چنانچه فيض (ره) فرمود: پيش بينى از پيش آمدهاى آينده است مانند شفاى مريض يا مرگ او يا يافتن گمشده و امثال اينها از روى قرآن كه اين خود يكنوع فال زدنى است و اين مورد نهى واقع شده و اين منافاتى با استخاره با قرآن كه متداول است و در جواز آن حديثى رسيده است ندارد، زيرا استخاره بمعناى طلب خير كردن از خداى و پى‌جوئى براى شناسائى خير و خوبى در كارها است كه ميخواهد بكند يا ترك كند، و براى مشورت كردن با خداوند است چنانچه در حديث آمده كه با پروردگارت در كارها مشورت كن و ميان استخاره باين معنى و تفأل فرق آشكارى است، و سر اينكه از تفأل نهى شده اينست كه چون تفأل بر خلاف شد موجب بدگمانى بقرآن شود، ولى در استخاره چنين نيست (اين بود ملخصى از كلام فيض (ره) در باب نماز استخاره) و مجلسى (ره) گويد: و شايد ظاهرتر از اين كلام اينست كه مقصود نهى از تفأل بقرآن براى آن چيزى است كه رسم عرب بوده كه چون كلامى با شعرى ميشنيدند فال خوب و بد ميزدند، و مقصود امام عليه السلام اينست كه هنگام شنيدن يا خواندن قرآن آن طور فال نزنيد.

٨-

محمد بن وراق گويد: كتابى را كه در آن قرآنى بود و آن قرآن با آب طلا مهر خورده بود