ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٥٨ - ذكر خدا كردن حد و اندازه ندارد

بدان پايان پذيرد مگر ذكر كه حدى ندارد تا پايان پذيرد، خداى عز و جل فرائض را واجب كرده و هر كه آنها را بجاى آورد همان حد و انتهاى آنها است، و ماه رمضانست پس هر كه آن را روز دارد همان حد آن است، و حج (واجب است) و هر كه حج كرد بپايان رسانده، مگر همان ذكر كه براستى خداى عز و جل باندك آن راضى نشده و انتها و حدى براى آن قرار نداده كه بدان پايان يابد، سپس اين آيه را تلاوت فرمود: «اى آنان كه ايمان آورديد ياد كنيد خدا را بسيار، و تسبيحش گوئيد بامدادان و شامگاهان» (سوره احزاب آيه ٤١- ٤٢) پس فرمود: خداى عز و جل براى آن حدى كه بدان پايان پذيرد قرار نداده است.

فرمود: و پدرم فراوان ذكر خدا ميكرد، (گاهى) من بهمراه او ميرفتم و او ذكر خدا ميكرد، با او غذا ميخوردم او ذكر خدا ميكرد، و (گاهى) با مردم گفتگو ميكرد ولى آن از ذكر خدا بازش نميداشت و من ميديدم زبانش را كه چسبيده بكامش بود و ميگفت: «

لا اله الا اللَّه‌

» و پيوسته ما را انجمن ميكرد، و ما را بذكر خدا فرمان ميداد تا آفتاب بزند، و هر كدام ما كه خواندن (قرآن) ميدانستيم دستور بخواندن ميداد، و هر كدام نميدانست باو دستور ذكر ميفرمود.

در هر خانه‌اى كه قرآن خوانده شود و ذكر خداى عز و جل شود بركت آن خانه زياد گردد، و فرشتگان در آن خانه آيند، و شياطين از آن دورى كنند، و براى اهل آسمان بدرخشد چنانچه ستاره فروزان براى اهل زمين ميدرخشد، و (اما) خانه‌اى كه در آن قرآن خوانده نشود و خدا در آن خانه ذكر نشود بركتش كم شود و فرشتگان از آن دورى كنند و شياطين در آن خانه درآيند.

و بتحقيق رسول خدا (ص) فرموده: آيا شما را آگاه نكنم به بهترين كارهايتان كه در درجات شما