ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٣٢ - باب مكر و بيوفائى و فريبكارى

نفس، و درازى آرزو، اما پيروى هوا پس همانا كه از حق باز ميدارد و اما درازى آرزو آخرت را فراموش سازد.

٤-

عبد الرحمن بن الحجاج گويد: حضرت موسى بن جعفر عليه السلام بمن فرمود: بپرهيز از نردبانى كه بالا رفتنش آسان و پائين آمدنش دشوار است.

شرح‌

- فيض و مجلسى عليها الرحمة گويند: شايد مقصود نهى از طلب جاه و رياست و ساير شهوات دنيا و بلنديهاى آن باشد كه اگر چه بآسانى بدست آيد ولى عاقبت و سرانجام بدى دارد، و خلاصى از گرفتاريهاى آن بى‌نهايت دشوار است، و حاصل اينكه پيروى نفس و بالا رفتن از پله‌هاى هوى و هوس گر چه آسانست و بر آمدن بر هر پله بسهولت انجام شود، و بآسانى بدست آيد ولى هنگام مرگ دست از همه شستن و گذاردن و رفتن و حساب پس دادن آن دشوار است، و بمانند كسى است كه اندك اندك بر قله كوهى بالا رود و در فرود آمدن حيران و سرگردان بماند، و همانند كسى است كه پله پله بر نردبانى بر آيد و در پله آخرين ناگهانى در افتد. پس هر مقدار پله‌ها زيادتر باشد زيان سقوط بيشتر و خطر آن زيادتر است.

(بر گرديم بدنباله حديث، عبد الرحمن بن حجاج) گويد و حضرت صادق عليه السلام ميفرمود: نفس (سركش) را بميل و خواهش خود رها مكن، زيرا كه نابوديش در خواهش آن است، رها كردن نفس بآنچه خواهد براى آن درد، و جلوگيرى آن از آنچه خواهد درمان آن است.

باب مكر و بيوفائى و فريبكارى‌

١-

هشام بن سالم در حديثى مرفوع از امير المؤمنين عليه السلام حديث كند كه فرمود: اگر نبود كه مكر و فريبكارى در آتشند من مكر انديش ترين مردمان بودم.