ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٥٤ - باب آنچه لازم است از ذكر خداى عز و جل در هر مجلسى

باب آنچه لازم است از ذكر خداى عز و جل در هر مجلسى‌

١-

حضرت صادق عليه السّلام فرمود: هيچ مجلسى نباشد كه در آن نيكان و بدكاران گرد هم اجتماع كنند كه بى‌ياد خداى عز و جل از آن برخيزند جز اينكه در روز قيامت براى آنها مايه حسرت و افسوس باشد.

توضيح‌

- مجلسى (ره) گويد: مقصود از ذكر هر آن چيزى است كه سبب ياد آورى خداى سبحان در خاطر انسانى گردد، و نيز موجب فرمانبردارى از دستورات خدا و واگذاردن نهيهاى او، و تفكر در آنچه جايز است از صفات خداوند و محامد او، و تذكر تمامى اينها بدل و زبان، و يادآورى پيمبران و ائمه دين و بيان مناقب و فضائل و برهان بر امامت آنها- چنانچه در حديث آمده كه ذكر ما ذكر خدا است و ذكر دشمنان ما ذكر شيطان است- و هم چنين ياد آورى معاد و حشر و حساب- تا آنكه گويد:- ولى عبادات اختراعى و اذكارى كه بدعت باشد آنها ذكر خدا نيست.

٢-

و نيز حضرت صادق عليه السّلام فرمود: هيچ مردمى، در انجمنى فراهم نشوند كه در آن ذكر خداى عز و جل و ذكر ما نباشد جز اينكه آن انجمن در روز قيامت مايه حسرت و افسوس آنان باشد، سپس فرمود:

(پدرم) حضرت ابو جعفر عليه السّلام فرمود: همانا ذكر ما ذكر خدا است و ذكر دشمن ما ذكر شيطان است.

٣-

حضرت باقر عليه السّلام فرمود: هر كه خواهد به پيمانه تمام مزد برد (و بكاملترين وجهى بى‌كم و كاست از خدا ثواب دريافت كند) بايد هنگامى كه ميخواهد از جاى خود برخيزد بگويد:

«سُبْحانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ، وَ سَلامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ، وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌».