ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ١٦٤ - باب توبه

را دوست دارد، و در دنيا و آخرت بر او پرده پوشى كند، من عرضكردم: چگونه بر او پرده پوشى كند؟

فرمود: هر چه از گناهان كه دو فرشته موكل بر او برايش نوشته‌اند از يادشان ببرد و بجوارح (و اعضاى بدن) او وحى فرمايد: كه گناهان او را پنهان كنيد، و به قطعه‌هاى زمين (كه در آنجاها گناه كرده) وحى فرمايد: كه پنهان دار آنچه گناهان كه بر روى تو كرده است، پس ديدار كند خدا را هنگام ملاقات او و چيزى كه بضرر او بر گناهانش گواهى دهد نيست.

شرح‌

- مجلسى (ره) گويد: در نهايه گفته است كه در حديث ابى بن كعب آمده از پيغمبر (ص) از توبه نصوح پرسيد؟ فرمود: آن توبه خالصى است كه پس از آن بگناه بازگشت نكند. و شيخ بهائى گفته است كه مفسران در معناى توبه نصوح چند وجه گفته‌اند:

از آنها جمله است اينكه مقصود توبه‌ايست كه مردمان را نصيحت كند و اندرز دهد يعنى آنها را بخواند كه مانندش بياورند بخاطر آثار نيكى كه از آن در صاحبش آشكار شود يا صاحبش را اندرز دهد و يكسره از گناهان دست بكشد و هرگز بازگشت نكند.

و از آن جمله اينكه نصوح توبه‌ايست كه خالص و پاك براى رضاى خدا و خالصا لوجه اللَّه باشد و ريشه اين لغت از «عسل نصوح» گرفته شده كه بمعناى آن عسلى است كه خالص و پاك از موم باشد.

و از آن جمله اينكه «نصوح» از نصاحت بمعنى خياطت باشد، زيرا بوسيله آن هر آنچه گناهان از پرده ديانت پاره كرده رفو كند، يا اين توبه ميانه او و اولياء خدا و دوستانش را جمع كند و او را بآنان متصل سازد چنانچه بوسيله دوختن، تيكه‌هاى پارچه بهم متصل گردد.

٢-

محمد بن مسلم از يكى از دو امام باقر و يا صادق عليهما السلام حديث كند كه در گفتار خداى عز و جل: «و آن كس كه بيايدش اندرزى از جانب پروردگارش پس باز ايستد، از ان اوست آنچه در پيش گذشته است» (سوره بقره آيه ٢٧٥) فرمود: (مقصود از) اندرز (و موعظه در اين آيه) توبه است.

٣-

ابو الصباح كنانى گويد: پرسيدم از حضرت صادق عليه السلام از گفتار خداى عز و جل: «اى‌