ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٢٥ - باب پنهان كردن دعا

توضيح‌

- مجلسى (ره) گويد: حاصل معناى حديث اينست كه: براى تأخير در اجابت اصرار را رها نكند و استشهاد بآيه براى آنست كه ابراهيم عليه السلام اظهار اميدوارى و بلكه اطمينان كرد زيرا لفظ عسى براى اثبات است باينكه دعا بدرگاه خداوند موجب عدم شقاوت او گردد ... و محتمل است كه در كلام تقديرى باشد يعنى پس از پافشارى و اصرار راضى شود چه باجابت رسد و چه نرسد و دنبالش بر خداوند اعتراض نكند و بدگمان باو نشود پس استشهاد بآيه باينست كه حمل شود بر اين معنا كه: «اميد است كه دعاى من سبب شقاوت و تيره بختى من نگردد». و محتمل است كه ذكر آيه شريفه فقط بخاطر بيان فضيلت دعا باشد.

باب نام بردن حاجت در دعا

١-

ابو عبد اللَّه فراء گويد: حضرت صادق عليه السلام فرمود: خداى تبارك و تعالى ميداند كه بنده‌اش چه ميخواهد هر گاه بدرگاهش دعا كند، ليكن دوست دارد كه حاجتها بدرگاهش شرح داده شود پس هر گاه دعا كردى حاجتت را نام ببر.

و در حديث ديگرى گويد: كه فرمود: خداى عز و جل حاجت تو را ميداند و نيز داند كه تو چه خواهى ولى دوست دارد كه حاجتهاى (خود را) بدرگاه او شرح دهى.

باب پنهان كردن دعا

١-

حضرت رضا عليه السلام فرمود: دعاى بنده در پنهانى يك دعايش برابر با هفتاد دعاى آشكار است.