ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٧٤ - باب كسى كه مؤمنين را بترساند

فرشتگان من بنده مؤمن ببنده ديگرم از نشستن در خانه دنيا بخل ورزيد، بعزت و جلال خودم سوگند او هرگز ساكن بهشت من نگردد.

٤-

على بن جعفر گويد از حضرت موسى بن جعفر عليهما السلام شنيدم فرمود: هر كه برادر مؤمنش در حاجتى نزد او آيد همانا آن رحمتى است از جانب خداى عز و جل كه بسوى او روانه كرده است پس اگر آن را بپذيرد (اين پذيرش) او را بولايت و دوستى ما رسانده است، و آن بولايت خداى عز و جل پيوند است، و اگر از حاجتش باز گرداند، و با اينكه قدرت بر برآوردن آن حاجت دارد آن را برنياورد خداوند مار آتشينى بر او مسلط و چيره كند كه تا روز قيامت در قبرش او را نيش زند، خواه آمرزيده باشد و خواه در عذاب باشد، و اگر (در اين صورت بدروغ معذرت خواهى كند) آن مؤمن حاجت‌مند نيز عذرش را بپذيرد حالش بدتر است. (يعنى حال آن مؤمن حاجتمند چون دروغگوئى را تصديق كرده و نهى از منكر ننموده، يا حال آن شخص ردكننده و عذرتراش زيرا ادعاى دروغ كرده).

گويد: و شنيدم از آن حضرت كه ميفرمود: هر كه يكى از برادران (دينيش) آهنگ او كند كه باو پناهنده شود در باره برخى از گرفتاريهايش و او پناهش ندهد با اينكه توانائى بر آن دارد، ولايت و دوستى خدا را از خود بريده است.

باب كسى كه مؤمنين را بترساند

١-

حضرت صادق عليه السلام فرمود: رسول خدا (ص) فرموده است: هر كه بمؤمنى نگاه كند نگاهى كه او را بآن بترساند، خداى عز و جل در روزى كه سايه (رحمت و پناهگاهى) جز سايه (رحمت) او نيست او را بترساند.