ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ١٦٥ - معناى توبه نصوح

آنان كه ايمان آورديد توبه كنيد بسوى خدا توبه نصوح» (سوره تحريم آيه ٨) فرمود: يعنى بنده از گناه توبه كند و ديگر بآن باز نگردد.

محمد بن فضيل گويد: من از تفسير اين آيه از حضرت ابو الحسن (موسى بن جعفر عليهما السّلام) پرسيدم؟ فرمود: از گناه توبه كند و ديگر بآن بازنگردد، و دوست ترين بندگان نزد خداى تعالى آن كسانى هستند كه در فتنه (گناه) واقع شوند و بسيار توبه كنند.

شرح‌

- مجلسى (ره) گويد: گويا مقصود اينست كه خداى تعالى دستور بتوبه نصوح داده ولى اگر دو بار گناهى كرد و توبه كرد خداوند او را نيز دوست دارد (و از آنان كه توبه نكنند دوستتر دارد) پس محبوبتر بودن اضافى است- تا آنكه گويد:- و محتمل است كه مقصود زيادى توبه باشد باينكه توبه كند پس گناه كند و سپس توبه كند و همين طور (كه هر گناهى از او سر زد بى‌درنگ توبه كند) و او محبوبتر است از آنكه از همه گناهان يك توبه كند و يا گناهانى كند سپس يك توبه كند و دوباره گناهانى كند و يك توبه كند.

٤-

ابو بصير گويد (راجع بهمين آيه) بحضرت صادق عليه السّلام عرضكردم (كه معناى آن چيست؟) فرمود:

آن گناهى است كه هرگز در آن بازنگردد، عرضكردم: كداميك از ما هست كه باز نگردد؟ فرمود:

اى ابا محمد همانا خداوند از (ميان) بندگانش دوست دارد آن كس را كه در فتنه (گناه) واقع شود و بسيار توبه كند.

٥-

ابن ابى عمير از برخى از اصحاب در حديثى مرفوع (كه سندش بمعصوم عليه السّلام رسد) حديث كرده كه فرمود: خداى عز و جل به توبه‌كنندگان سه خصلت داده است كه اگر يكى از آنها را بتمامى اهل آسمانها و زمين بدهد بسبب آن همگى نجات يابند.

(يكى اين بشارت و نويدى است كه بآنان داده در) گفتارش: «همانا خداوند دوست دارد.