ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ١٥٩ - باب اعتراف بگناهان و پشيمانى از آنها

و بداند كه خدا بر او مطلع هست كه اگر خواهد او را عذاب كند و اگر خواهد او را بيامرزد، خداوند (بهمين آگاهيش) او را بيامرزد اگر چه استغفار هم نكند.

شرح‌

- مجلسى (ره) در جمله «فعلم ان اللَّه مطلع عليه» گويد: شايد مقصود علمى است كه در نفس اثر كند و ثمره‌اش عمل باشد (يعنى دنباله اين علم عمل باشد و دست از گناه بردارد) و گر نه هر مسلمانى باين امر اعتراف دارد، و هر كه منكر آن باشد كافر است، و هر كه بر اين علم بينديشد و ادامه دهد گناه از او سر نزند مگر بندرت، و اگر گناهى هم از او سر زند دنبالش پشيمان و ترسان است، و در حقيقت تائب است و اگر چه بزبان طلب آمرزش نكند.

٦-

حضرت صادق عليه السّلام فرمود: همانا خداوند دوست دارد بنده‌اى را كه در گناه بزرگ باو توجه كند (و از او آمرزش بخواهد) و مبغوض دارد بنده‌اى را كه گناه اندك را خوار شمارد و بآن بى‌اعتنا باشد (و در مقام توبه و تدارك آن نباشد).

٧-

حضرت صادق عليه السّلام فرمود: امير المؤمنين عليه السّلام فرموده: همانا پشيمانى بر گناه و بدى، انسان را بدست كشيدن از آن واميدارد.

٨-

ابان بن تغلب گويد: شنيدم حضرت صادق عليه السّلام ميفرمود: هيچ بنده‌اى نيست كه گناهى كند و از آن پشيمان گردد جز اينكه پيش از آنكه طلب آمرزش كند خدا گناهش را بيامرزد، و هيچ بنده‌اى نيست كه خداوند بر او نعمتى ارزانى دارد، و بداند كه آن نعمت از طرف خدا است جز اينكه خداوند پيش از آنكه او سپاسگزارى آن را كند او را بيامرزد.