ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ١٩٨ - روزگار دراز و كوتاه است و معناى آن

است (يعنى بايد مستحق رحمت باشد تا باو برسد).

و نيز امام صادق عليه السّلام فرمود: مردى بابى ذر نوشت: اى ابا ذر چيزى از علم بمن تحفه بده، در جوابش نوشت: همانا علم بسيار است ولى اگر بتوانى بآن كه دوستش دارى بدى نكنى، آن را بكن، آن مرد گفت: آيا تاكنون كسى را ديده‌اى كه بآن كه دوستش دارد بدى كند؟ گفت: آرى تو خود را از همه كس بيشتر دوست دارى، و چون نافرمانى خدا كنى بداى بدى كرده‌اى.

٢١-

سماعه گويد از حضرت صادق عليه السّلام شنيدم كه مى‌فرمود: بر طاعت خدا صبر كنيد و از نافرمانى خدا شكيبائى ورزيد (و خود را بصير وادار كنيد) زيرا جز اين نيست كه دنيا ساعتى است، چون آنچه گذشته است اكنون نه از شادى آن چيزى دست تو است و نه از اندوهش، و آنچه نيامده است كه ندانى چگونه است، پس اكنون بر آن ساعتى كه در آن هستى صبر كن (كه اگر صبر كردى) بزودى مورد رشك ديگران واقع شوى.

شرح‌

- مجلسى (ره) در جمله پايان حديث گويد: يعنى پس از مرگ در حال نيكى قرار گيرى كه مردمان بر تو غبطه برند و آرزوى آن حال تو را كنند و تلخى صبر هم از كامت بيرون رفته و پايان يافته.

٢٢-

و نيز حضرت صادق عليه السّلام فرمود: اى موسى بهترين دو روز (زندگانى دنيا و آخرتت) همان روزى است كه در پيش دارى (كه روز آخرت باشد) پس ببين كه آن روز چه روزى است و جوابى براى آن آماده و مهيا كن، زيرا تو بازداشت شوى، و پرسش شوى، و تو پند خود را از دنيا بگير، زيرا روزگار هم دراز است و هم كوتاه، پس چنان كار كن كه گويا ثواب كردارت را بچشم خود