ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٣٠٩ - دعائى جهت پيش از خورشيد زدن و پيش از غروب و واجب بودن آن از نظر ظاهر حديث و معناى حديث

سه مرتبه چون بامداد كنى، و سه مرتبه چون شام كنى (بخوانى):

«اللهم اجعلنى في درعك الحصينة التى تجعل فيها من تريد»

زيرا پدرم (ع) ميفرمود: اين از دعاهاى گنجينه شده است (كه در گنجينه دعاهاى مؤمنين باشد).

٣٨-

ابو حمزه گويد: بحضرت باقر عليه السلام عرضكردم: خداى تعالى از اين گفتار چه مقصودى دارد (كه فرمايد): «و ابراهيم كه وفا كرده است» (سوره نجم آيه ٣٧) فرمود: (مقصودش) كلماتى بوده كه ابراهيم در (گفتن) آنها مبالغه ميكرده (و بسيار ميگفته) عرضكردم: آنها چيست؟ فرمود: هر گاه صبح ميكرد سه بار ميگفت:

«اصبحت و ربى محمود، اصبحت لا اشرك باللَّه شيئا و لا أدعو معه الها، و لا اتخذ من دونه اوليا»

و چون شام ميكرد سه بار ميگفت. فرمود: پس خداى عز و جل در قرآنش اين آيه را نازل فرمود: «و ابراهيم كه وفادارى كرد» عرض كردم: در باره حضرت نوح چه قصد كرده كه فرموده: «همانا بود او بنده سپاسگزار» (سوره اسراء آيه ٣) فرمود: كلماتى بود كه (نوح) در گفتن آنها مبالغه ميكرد، عرضكردم: آنها چه بود؟ فرمود: چون صبح ميكرد ميگفت:

«اصبحت اشهدك ما أصبحت بى من نعمة او عافية في دين او دنيا فإنها منك وحدك لا شريك لك، فلك الحمد على ذلك، و لك الشكر كثيرا»

كه هر گاه صبح ميكرد سه بار آن را ميگفت، و چون شام ميكرد سه بار ميگفت، عرضكردم: از اينكه در باره يحيى فرمايد: «و مهربانيى از نزد ما و پاكى» (سوره مريم آيه ١٢) چه قصد كرده؟ فرمود: مهرورزى خداوند است، گويد: عرضكردم: تا چه حد مهر خداوند بر او بود؟ فرمود: تا بجائى كه هر گاه ميگفت:

پروردگارا، خداى عز و جل ميفرمود: بله اى يحيى.