ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٩٢ - باب گفتار در بامداد و شامگاه و ذكر پاره اى از تعقيبات نمازها

توضيح‌

- «فلان و فلان و فلان» در آخر دعا كنايه از غاصبان خلافتند و در نسخه وافى يك «فلان» ديگر هم هست كه رويهم چهار مرتبه ذكر شده و آن چهارمى چنانچه فيض (ره) و مجلسى (قده) گفته‌اند:

كنايه از معاويه است.

٤-

يزيد بن كلمه از حضرت صادق يا حضرت باقر عليهما السلام حديث كند كه فرمود: چون بامداد كردى ميگوئى:

«اصبحت باللَّه مؤمنا على دين محمد و سنته و دين على و سنته و دين الاوصياء و سنتهم آمنت بسرهم و علانيتهم و شاهدهم و غائبهم و أعوذ باللَّه مما استعاذ منه رسول اللَّه (ص) و على عليه السّلام و الاوصياء، و ارغب الى اللَّه فيما رغبوا اليه و لا حول و لا قوة الا باللَّه»

. ٥-

حضرت صادق عليه السّلام فرمود: همانا على بن الحسين عليهما السلام چنين بود كه چون بامداد ميكرد ميفرمود:

«ابتداء يومى هذا بين يدى نسيانى و عجلتى بسم اللَّه و ما شاء اللَّه»

(يعنى من روز خود را پيش از آنكه خدا را فراموش كنم و از ياد او بچيز ديگرى شتاب كنم بنام او آغاز مى‌كنم، بنام خدا و آنچه خدا خواهد- حضرت فرمود:) و چون بنده چنين كند او را از آنچه در آن روز فراموش كند بس باشد (يعنى تا آخر روز ذكر خدا را فراموش كرد همين ذكر كه اول بامداد خوانده او را كفايت كند زيرا روز خود را بنام خدا آغاز كرده است).

٦-

و نيز امام صادق عليه السلام فرمود: هر كه اين ذكر را هنگامى كه شب ميكند (و داخل در شب ميگردد) سه بار بگويد، ببالى از بالهاى جبرئيل عليه السلام پوشيده شود تا بامداد (و از همه آفات‌