ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ١٧٢ - باب استغفار (آمرزش خواهى) از گناه

از خدا راجع بآن گناه آمرزش خواهد و خداوند برايش بيامرزد، و هر آينه (خداوند) بيادش اندازد تا برايش بيامرزد، و همانا كافر گناهى كند و همان ساعت آن را فراموش كند.

٧-

و نيز آن حضرت عليه السلام فرمود: هيچ مؤمنى نيست كه در شبانه روز چهل گناه كبيره كند و با پشيمانى بگويد:

«استغفر اللَّه الذى لا اله الا هو الحى القيوم بديع السماوات و الارض ذو الجلال و الاكرام و أسأله أن يصلى على محمد و آل محمد أن يتوب على»

جز اينكه خداى عز و جل گناهش را بيامرزد، و كسى كه بيش از چهل گناه كبيره در روز انجام دهد خيرى در او نيست (يعنى ايمان ندارد).

٨-

جمعى از اصحاب در حديث مرفوعى از معصوم حديث كنند كه فرمود: براى هر چيزى داروئى است، و داروى گناهان آمرزشخواهى و استغفار است.

٩-

حفص بن غياث گويد: شنيدم از حضرت صادق عليه السّلام كه ميفرمود: هيچ مؤمنى نيست كه گناهى را مرتكب شود جز اينكه خداى عز و جل هفت ساعت از روز باو مهلت دهد، پس اگر (در اين مدت) توبه كرد چيزى بر او نوشته نشود، و اگر توبه نكرد، خداوند يك گناه بر او بنويسد، پس عباد بصرى نزد آن حضرت آمد و گفت: بما رسيد كه شما فرموده‌ايد: هيچ بنده‌اى نيست كه گناهى كند جز اينكه خداوند هفت ساعت از روز مهلتش دهد؟ فرمود: من چنين نگفتم بلكه من گفتم: هيچ مؤمنى نيست و چنين بوده است گفته من.