ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ١٤٨ - باب سهو دل (و غفلت و فراموشى آن)

از مؤمنين را بر سرشت ايمان آفريده پس هرگز برنگردند، و برخى از ايشان كسى است كه ايمانش عاريتى است، پس اگر دعا كند و در دعا اصرار ورزد با ايمان بميرد.

باب در نشانه عاريت دار (ايمان)

١-

مفضل جعفى گويد: حضرت صادق عليه السّلام فرمود: براستى حسرت و پشيمانى و واى، همه اينها براى آن كس است كه بآنچه بيند سود نبرد و آنچه بر آن استوار است (از روش و عقيده) نداند كه چيست و آيا برايش سود بخشد يا زيان؟ من عرضكردم: قربانت پس از ميان اين مردم رستگارشان بچه چيز شناخته شود؟ فرمود: آن كس كه كردارش با گفتارش موافقت دارد (و آنچه ميگويد بدان عمل كند) گواهى بنجات و رستگارى براى او ثابت شده، و هر كه كردارش موافقت با گفتارش ندارد ايمانش عاريت است.

شرح‌

- مجلسى (ره) در گفتار امام صادق عليه السّلام كه فرمود: «همه اينها براى آن كس است ...» گويد: يعنى براى آن كس كه آنچه بيند و از عقايد و احكام و اعمال و اخلاق و آداب داند بر طبق آن عمل نكند. و در جمله‌

«فاثبت له الشهادة»

گويد: «اثبت» بصيغه مجهول خوانده شود، يعنى خداى تعالى و فرشتگانش و حجتهاى الهى و همه مؤمنين برستگار بودنش گواهى دهند.

باب سهو دل (و غفلت و فراموشى آن)

١-

ابو بصير و ديگران از حضرت صادق عليه السّلام حديث كنند كه فرمود: بدرستى كه ساعتى از شب و روز بر دل بگذرد كه نه در آن كفر است و نه ايمان، و بمانند پارچه كهنه است، گويد: سپس بمن فرمود: