ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ١٥٨ - باب اعتراف بگناهان و پشيمانى از آنها

حمل كرد، زيرا بدون توبه (شخص گنهكار) در تحت اراده حق تعالى است اگر خواهد او را عذاب كند و اگر خواهد از او درگذرد، و ممكن است حمل كرد بآنچه خبر پنجم بدان دلالت كند.

و در قسمت دوم گويد: «كفى بالندم توبة» ظاهر اينست كه مقصود پشيمانى كامل است كه مستلزم تصميم بر ترك آن در آينده باشد و گر نه ظاهرش كه مجرد اكتفاء به پشيمانى باشد منافات با ساير اخبار دارد كه دلالت بر تصميم بر ترك در آينده نيز دارد.

٢-

امام باقر عليه السّلام فرمود: نه بخدا سوگند؛ خداوند از مردم جز دو خصلت نخواسته است:

(يكى) اعتراف بنعمتهاى او تا نعمت را بر ايشان بيفزايد، و (ديگر) اعتراف بگناهان تا آنها را براى ايشان بيامرزد.

٣-

برخى از اصحاب عمرو بن عثمان از حضرت صادق حديث كند كه شنيدم آن حضرت ميفرمود:

همانا مرد (گاهى) گناه كند و خدا بوسيله آن او را ببهشت برد، عرضكردم: خداوند بسبب گناه او را ببهشت برد؟ فرمود: آرى، هر آينه او گناه كند و پيوسته از آن ترسان است و بر خود خشمناك است پس خداوند باو ترحم كند و او را ببهشت برد.

توضيح‌

- مجلسى (ره) گويد: اين حديث دلالت كند بر اينكه گناهى كه باعث خضوع گردد بهتر از طاعتى است كه موجب عجب باشد.

٤-

معاوية بن عمار گويد: شنيدم حضرت صادق عليه السّلام ميفرمود: هر آينه بخدا سوگند هيچ بنده با اصرار (بگناه و ادامه آن) از گناه بيرون نرود، و هيچ بنده‌اى از گناه بيرون نرود جز باقرار و اعتراف (بآن).

٥-

يونس بن يعقوب گويد: كه شنيدم حضرت صادق عليه السّلام ميفرمود: هر كه گناهى كند