ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٦٥ - باب دشنام گوئى

بگويد: تو كافرى، يا بگويد. اى كافر) جز اينكه بيكى از آن دو برگردد، اگر بكفر كافرى گواهى داده (يعنى طرفش واقعا كافر بوده) كه راست گفته، و اگر مؤمن است كفر بخودش برگردد، پس مبادا بمؤمنى طعن زنيد.

٦-

على بن حمزة گويد: از حضرت باقر يا حضرت صادق عليهما السلام شنيدم كه فرمود: همين كه لعنت از دهان كسى بيرون آمد (در هوا) مردد ماند، پس اگر جايى پيدا كرد (كه در آن قرار گيرد) برود، و گر نه بصاحب خود (يعنى گوينده) برگردد.

٧-

ابو حمزه ثمالى گويد: شنيدم حضرت باقر عليه السلام ميفرمود: (و مانند حديث گذشته را روايت كرده است).

٨-

و نيز ابو حمزه گويد: شنيدم حضرت صادق عليه السلام ميفرمود: هنگامى كه مردى ببرادر مؤمن خود بگويد: «اف» از پيوند (دينى) با او بيرون رفته، و هر گاه باو بگويد: تو دشمن منى، يكى از آن دو كافر شده‌اند، و خداوند از هر مؤمنى كه نيت بد نسبت ببرادر مؤمنش در دل دارد هيچ عملى را نپذيرد.

٩-

حضرت باقر عليه السلام فرمود: هيچ انسانى در چشم مؤمنى (يعنى روبرو) باو طعن نزند جز اينكه ببدترين مرگها بميرد، و سزاوار است كه بخير (و سعادت) باز نگردد.