ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢١٢ - باب فضيلت دعا و تشويق كردن بر آن

٤-

و نيز حضرت صادق عليه السلام فرمود: هر كه از فضل خداى عز و جل درخواست نكند نيازمند و فقير گردد.

٥-

حماد بن عيسى گويد: شنيدم از حضرت صادق عليه السلام كه ميفرمود: دعا كن و مگو كار از كار گذشته است زيرا دعا همان عبادت است و خداى عز و جل فرمايد: «آنان كه از عبادت من تكبر ورزند زود است كه سرافكنده بدوزخ در آيند» (سوره مؤمن آيه ٦٠) و نيز فرموده است: «مرا بخوانيد تا اجابت كنم» (اين آيه نيز اول همان آيه پيشين است).

شرح‌

- مجلسى (ره) گويد: مقصود اينست كه چنانچه پيش گفته شد دعا بخودى خود عبادت است زيرا در اين آيه آن را عبادت دانسته و خداى تعالى بدان فرمان داده پس بر فرض كه باجابت نيز نرسد بخاطر اطاعت امر او بايد انجام شود مانند ساير عبادات، و ترك آن موجب خوارى و كوچكى و ورود در دوزخ است چنانچه آيه بر آن دلالت دارد، علاوه بر اينكه خداى سبحان وعده اجابت فرموده و در وعده خويش تخلف نورزد، و اين مطلب با تقدير هم منافات ندارد، زيرا دعا نيز مقدر است و فايده‌اى هم كه بر آن مترتب شود مقدر گرديده است.

٦-

سيف تمار گويد: شنيدم از حضرت صادق عليه السلام كه ميفرمود: بر شما باد به (ملازمت) دعاء، زيرا بهيچ چيز مانند آن بخدا نزديك نشويد، و هيچ حاجت كوچكى را بخاطر كوچكيش رها نكنيد از اينكه براى آن بدرگاه خداوند دعا كنيد، زيرا آن كس كه حاجات كوچك بدست اوست همان كس است كه حاجات بزرگ در اختيار اوست.

شرح‌

- يعنى نپنداريد كه كارهاى كوچك بدون تقدير خداوند انجام شود بلكه تمامى كارها از كوچك و بزرگ بدست او است.

٧-

و نيز آن حضرت عليه السّلام فرمود: دعاء همان عبادتى است كه خداى عز و جل فرموده است: