ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ١٠ - باب ناسازگارى

طمعى باشد كه او را بكشاند، و چه بد بنده‌ايست آن بنده كه در او ميل و رغبتى باشد كه او را خوار كند.

شرح‌

- مجلسى (ره) گويد: شايد مقصود از طمع همان ميل دل است كه آنچه در دست مردم است دوست دارد و آرزو كند، و مقصود از ميل و رغبت اظهار آن است بخواهش كردن و خواستن از مخلوق خدا و كشاندن با اول مناسب است چنانچه خوار كردن با دومى مناسبت دارد.

٣-

زهرى گويد: على بن الحسين عليهما السّلام فرمود: من تمامى خير و سعادت را ديدم گرد آمده در اينكه بايد طمع از هر چه در دست مردم است بريد.

شرح‌

- مجلسى (ره) گويد: زيرا طمع: خوارى، پستى، حسد، كينه، دشمنى، غيبت، بدگوئى ستم، مداهنه، نفاق، رياء، صبر بر باطل مردم، بى‌توكلى بخدا و مفاسد بيشمار ديگر ببار آورد، و علاج همه آنها بقطع طمع است.

٤-

سعدان گويد: بامام صادق عليه السّلام عرضكردم: چيست آن كه ايمان را در بنده پايدار كند؟

فرمود: ورع و پارسائى (و پرسيدم) آنچه كه او را از ايمان بيرون بود چيست؟ فرمود: طمع است.

باب ناسازگارى‌

١-

حضرت باقر عليه السّلام فرمود: آن كس كه ناسازگارى بهره‌اش گردد ايمان از او در پس پرده رود.

شرح‌

- مجلسى عليه الرحمة گويد: سر اينكه شخص ناسازگار از ايمان دور مى‌شود اينست كه اولا: مؤمنين را آزار دهد و اين مخالف ايمان است، زيرا مؤمن كسى است كه مسلمانان از دست و زبانش آسوده و در امان باشند، و ثانيا بواسطه ناسازگارى از طلب دانش كه بوسيله او بپايه كمال ايمان رسد محروم ماند، زيرا اسباب طلب آن برايش فراهم نگردد.